Lieve lezers,
Nog 2 nachtjes slapen dan is het grote avontuur voorbij en het gewone leven gaat weer beginnen. Het zal alleen nooit meer zijn zoals het was. Deze 5 maanden hebben een onuitwisbare indruk achtergelaten. Het is veel meer dan ik ooit had durven dromen. Ik dacht dat ik een eenvoudige techniek ging leren, maar nu weet ik, dat er veel en veel meer achter zit en dat het lichaam bijzondere kwaliteiten heeft...
Met 24 medestudenten hebben we een nieuwe BSR-familie gevormd. Er zijn (inclusief onze groep) in totaal 311 BSR-practitioners in de wereld. Een druppel op de bekende plaat, maar je moet ergens beginnen. We gaan elkaar missen. Gelukkig biedt Internet mogelijkheden om met elkaar in contact te blijven in deze spannende tijd wanneer onze praktijken worden opgestart.
Nog even de belevenissen van de afgelopen week.
-Dinsdag 21-9 hebben we Ewald's verjaardag gevierd met een te gekke bonte avond. Ik had spierpijn in mijn wangen dus dan weet je genoeg.
-Woensdagmiddag was er na schooltijd eindelijk een tennistoernooi. We hebben lang geleden over gesproken en nu was het echt nu of nooit.
-Donderdagavond heerlijk gegeten bij Ras Mau Mau. Een rastaman die ik op de Sedgefieldmarket heb ontmoet. In de township van Knysna is er een grote rastagemeenschap. Andy was daar ook een keertje geweest nadat hij een lifter gaat meegenomen en vervolgens in het kader van een wederdienst zich laten rondleiden door hun stukje van de township. We waren er met 8 personen en het eten was werkelijk fantastisch. We hebben het "fornuis"gezien en de kok aan het werk. Het is ongelofelijk wat je op 1 houtskolenpot laag op de vloer kan bereiden. Na het eten werden we getrakteerd op mooie verhalen en een echte joint gewikkeld in een omhulsel van knoflookloof. De meeste buitenmuren van de rastahuizen zijn mooi beschilderd, er heerst een vredige sfeer. We hebben ook op hun voetbalveld gelopen, gesponsord door het Franse team tijdens de afgelopen WK. De kinderen maken er dankbaar gebruik van. Kortom een onvergetelijk bezoek. Hadden we dat eerder gedaan, dan hadden we er meer keren heen kunnen gaan. Ras Mau Mau is bezig om een restaurant te openen, maar voorlopig vindt hij zijn klanten alleen via zijn stand op de markt. Zijn zonen en hij verkopen Afrikaanse sieraden, masken en andere bijzonderheden.
-Vrijdag stond in het teken van het GROTE INPAKKEN. Gelukkig, dankzij de 1 extra tas, kan alles wat ik mee terug wil nemen, daadwerkelijk meegaan naar NL.
-Vanmiddag was de kapster bij ons geweest om onze haren mooi te maken voor de Graduation Party, die over een klein uurtje gaat starten. Als goed is, wordt het een spetterend feest.
Ik ga mij nu omkleden. Hoop in een later stadium nog wat foto's te plaatsen van het etentje bij de rastas en van de Grande Finale.
Veel liefs,
Agata
zaterdag 25 september 2010
vrijdag 17 september 2010
Het grote aftellen...
Lieve lezers,
Hebben jullie dat ook? Soms vliegen de weken voorbij en ander keertje lijkt het of de tijd stil staat en er geen einde aan een dag lijkt te komen. Nu hebben we nog maar 9 dagen te gaan dus dat scheelt. Toch blijft de tijd een merkwaardig fenomeen...
Afgelopen woensdag is mijn laatste cliënt voor de 3e keer geweest. Mijn stage is afgelopen. Ik heb ontzettend veel van geleerd. Ook van de cliënten van andere studenten. Bv een kapster die ik van de kapperszaak kende en die eerst nogal een doffe en gedeprimeerde indruk maakte. Na een praatje over BSR werd ze nieuwsgierig. Vooral toen ik zei, dat het ook heel erg goed en snel bij jonge kinderen werkte. De stress bij hen is "vers"en nog niet echt vastgezet in de spierlagen.
Zij heeft 3 afspraken voor haarzelf en haar baby'tje gemaakt bij een medestudente. De eerste sessie was heel spannend voor allen: eerste ervaring met BSR, baby had van af de moeizame geboorte problemen met liggen en dus ook met slapen. Ze moest op de buik van de moeder liggen tijdens de release. Het was huilen geblazen, eigenlijk kan je gerust zeggen dat ze aan het krijsen was en van stilliggen geen sprake was. De practitioner deed wat ze kon maar had niet echt een bevredigend gevoel na afloop, want ze kon niet alles doen vanwege de beweeglijkheid en het krijsen van de baby. Bij de 2e sessie mocht ik aanwezig zijn tijdens de release. Het ging al een stuk rustiger aan toe, zodat deze keer wel alles gedaan kon worden. Op de dag van hun 3e afspraak was ik naar de kapper geweest in de lunchpauze. Wat een verandering: de kapster straalde, was mooi opgemaakt en vertelde dat ze zich zo goed voelde dat ze weer naar de sportschool wilde gaan en met een ontgiftigingsdieet bezig was. Ik zei: ho, ho niet gelijk alles willen forceren. Geef aub je lichaam een beetje tijd om aan de nieuwe situatie te wennen en bouw je activiteiten rustig uit. Het belangrijkste en het moeilijkste is, om te leren luisteren naar jouw lichaam, dat communiceert met je via pijn en allerlei andere sensaties. Pas als de pijn onhoudbaar is en de pijnstillers niet meer werken, dan wil je wel luisteren... Met de baby gaat het ook veel beter nu. Ze slaapt beter en sinds kort niet meer in de slaapkamer van de ouders maar in de babykamer, zodat de ouders meer nachtrust genieten.
Het was zo mooi om dat soort veranderingen bij de cliënten te zien. En dat al na 3 sessies. Het was precies zoals Ewald ons vertelde. Je krijgt ontzag voor de mogelijkheden van jouw lichaam. Sommige cliënten gingen de practitioners in eens met andere ogen bekijken: je hebt mij beter gemaakt, maar dat is niet correct. We geven het lichaam alleen een zacht duwtje in de juiste richting en het lichaam doet waar het goed in is: zichzelf genezen.
Ik vind het een voorrecht dat we straks dit beroep mogen gaan uitoefenen.
Van af nu gaat alles voor de latste keer gebeuren: laatste schoolweek, laatste verjaardag vieren op school, laatste presentaties en case studies, laatste keer een mooie wandeling op strand maken en laatste keer van het mooie uitzicht genieten.
Vanmiddag hebben we van onze Japanse medestudente een klein cadeautje gekregen. Een steentje met een opschrift in het Japans: love.
Het wordt een emotionele week. Hier blijft 5 maanden van ons gezamenlijk leven achter...
Veel liefs en tot de volgende keer maar weer,
Agata
Hebben jullie dat ook? Soms vliegen de weken voorbij en ander keertje lijkt het of de tijd stil staat en er geen einde aan een dag lijkt te komen. Nu hebben we nog maar 9 dagen te gaan dus dat scheelt. Toch blijft de tijd een merkwaardig fenomeen...
Afgelopen woensdag is mijn laatste cliënt voor de 3e keer geweest. Mijn stage is afgelopen. Ik heb ontzettend veel van geleerd. Ook van de cliënten van andere studenten. Bv een kapster die ik van de kapperszaak kende en die eerst nogal een doffe en gedeprimeerde indruk maakte. Na een praatje over BSR werd ze nieuwsgierig. Vooral toen ik zei, dat het ook heel erg goed en snel bij jonge kinderen werkte. De stress bij hen is "vers"en nog niet echt vastgezet in de spierlagen.
Zij heeft 3 afspraken voor haarzelf en haar baby'tje gemaakt bij een medestudente. De eerste sessie was heel spannend voor allen: eerste ervaring met BSR, baby had van af de moeizame geboorte problemen met liggen en dus ook met slapen. Ze moest op de buik van de moeder liggen tijdens de release. Het was huilen geblazen, eigenlijk kan je gerust zeggen dat ze aan het krijsen was en van stilliggen geen sprake was. De practitioner deed wat ze kon maar had niet echt een bevredigend gevoel na afloop, want ze kon niet alles doen vanwege de beweeglijkheid en het krijsen van de baby. Bij de 2e sessie mocht ik aanwezig zijn tijdens de release. Het ging al een stuk rustiger aan toe, zodat deze keer wel alles gedaan kon worden. Op de dag van hun 3e afspraak was ik naar de kapper geweest in de lunchpauze. Wat een verandering: de kapster straalde, was mooi opgemaakt en vertelde dat ze zich zo goed voelde dat ze weer naar de sportschool wilde gaan en met een ontgiftigingsdieet bezig was. Ik zei: ho, ho niet gelijk alles willen forceren. Geef aub je lichaam een beetje tijd om aan de nieuwe situatie te wennen en bouw je activiteiten rustig uit. Het belangrijkste en het moeilijkste is, om te leren luisteren naar jouw lichaam, dat communiceert met je via pijn en allerlei andere sensaties. Pas als de pijn onhoudbaar is en de pijnstillers niet meer werken, dan wil je wel luisteren... Met de baby gaat het ook veel beter nu. Ze slaapt beter en sinds kort niet meer in de slaapkamer van de ouders maar in de babykamer, zodat de ouders meer nachtrust genieten.
Het was zo mooi om dat soort veranderingen bij de cliënten te zien. En dat al na 3 sessies. Het was precies zoals Ewald ons vertelde. Je krijgt ontzag voor de mogelijkheden van jouw lichaam. Sommige cliënten gingen de practitioners in eens met andere ogen bekijken: je hebt mij beter gemaakt, maar dat is niet correct. We geven het lichaam alleen een zacht duwtje in de juiste richting en het lichaam doet waar het goed in is: zichzelf genezen.
Ik vind het een voorrecht dat we straks dit beroep mogen gaan uitoefenen.
Van af nu gaat alles voor de latste keer gebeuren: laatste schoolweek, laatste verjaardag vieren op school, laatste presentaties en case studies, laatste keer een mooie wandeling op strand maken en laatste keer van het mooie uitzicht genieten.
Vanmiddag hebben we van onze Japanse medestudente een klein cadeautje gekregen. Een steentje met een opschrift in het Japans: love.
Het wordt een emotionele week. Hier blijft 5 maanden van ons gezamenlijk leven achter...
Veel liefs en tot de volgende keer maar weer,
Agata
maandag 13 september 2010
dinsdag 7 september 2010
Stage
Hallo lieve mensen,
Bedankt voor alle reacties op mijn blog. Het doet mij echt goed dat er mensen zijn die de moeite nemen om te reageren. Dan weet je dat je gelezen wordt. Vooral nu je als het ware "de stal al ruikt" is het gemis van iedereen wel pijnlijk. Van de ene kant wil je nog zo veel mogelijk van Zuid-Afrika genieten en van de andere kant wil je zsm thuis zijn. Hoe meer je erover gaat nadenken, hoe langer het gaat duren... Ik hoop dat jullie je het een beetje voor kunnen stellen...
We zijn nu in de 2e stageweek beland. Behalve dat je je eigen afspraken nakomt, doe je ook een paar uur receptiewerk en zo nu en dan ben je de chauffeur van een taxi. Want iedereen parkeert onder aan de heuvel waar ook de receptie is gevestigd en vervolgens ga je met de taxi naar boven, waar de meeste stageruimtes zijn. Naast de stages gaan we nog steeds naar school wat heel handig is omdat je van elkaars ervaringen ook leert.
Tijdens de eerste afspraak met een cliënt is het best druk want je gaat alles navragen wat de operaties, breuken en andere ongemakken betreft en ook uitleggen wat body stress release is. Na de behandeling leg je kort uit wat de bevindingen of eventuele adviezen zijn. Meestal heb je 45 min. nodig om dit alles gedaan te krijgen. Voor vervolgafspraken is 30 min. al voldoende.
Ik heb gemerkt, dat het heel fijn is, als je achter elkaar cliënten hebt. Dan werk je in een ritme, dat prettig voelt.
We begrijpen nu meer van de ZuidAfrikaanse cultuur wat afspraken betreft. Je maakt een afspraak met iemand en moet maar zien of degene wel of niet komt. De eerste keer ben je geschokt als iemand niet verschijnt en ook niets van zich laat horen. De tweede keer komt "the allowingness"om de hoek kijken. Het is niet jouw probleem: je biedt iets aan tegen een gereduceerd tarief en als mensen om welke reden dan ook niet komen dan is dat hun pakje aan.
Soms heb je in eens een vrije middag omdat je geen cliënten hebt op die dag. Zoals vanmiddag het geval was. We gingen eerst wandelen op strand want het was heerlijk voorjaarsweer. Daarna reden we naar boven om de "map of Africa" te zien (een stukje landschap dat idd op de kaart van Afrika lijkt). Daar waren mensen bezig met paragliding. Je kon tegen betaling met iemand meegaan voor 20 min. durende vlucht. Danie en ik vonden het leuk om te proberen. En uitzicht dat je dan hebt... Amazing!!!
Straks ga ik nog een paar foto's plaatsen van het vliegen om jullie de indruk te geven, hoe dat gaat.
Tot de volgende keer maar weer.
Liefs,
Agata
Bedankt voor alle reacties op mijn blog. Het doet mij echt goed dat er mensen zijn die de moeite nemen om te reageren. Dan weet je dat je gelezen wordt. Vooral nu je als het ware "de stal al ruikt" is het gemis van iedereen wel pijnlijk. Van de ene kant wil je nog zo veel mogelijk van Zuid-Afrika genieten en van de andere kant wil je zsm thuis zijn. Hoe meer je erover gaat nadenken, hoe langer het gaat duren... Ik hoop dat jullie je het een beetje voor kunnen stellen...
We zijn nu in de 2e stageweek beland. Behalve dat je je eigen afspraken nakomt, doe je ook een paar uur receptiewerk en zo nu en dan ben je de chauffeur van een taxi. Want iedereen parkeert onder aan de heuvel waar ook de receptie is gevestigd en vervolgens ga je met de taxi naar boven, waar de meeste stageruimtes zijn. Naast de stages gaan we nog steeds naar school wat heel handig is omdat je van elkaars ervaringen ook leert.
Tijdens de eerste afspraak met een cliënt is het best druk want je gaat alles navragen wat de operaties, breuken en andere ongemakken betreft en ook uitleggen wat body stress release is. Na de behandeling leg je kort uit wat de bevindingen of eventuele adviezen zijn. Meestal heb je 45 min. nodig om dit alles gedaan te krijgen. Voor vervolgafspraken is 30 min. al voldoende.
Ik heb gemerkt, dat het heel fijn is, als je achter elkaar cliënten hebt. Dan werk je in een ritme, dat prettig voelt.
We begrijpen nu meer van de ZuidAfrikaanse cultuur wat afspraken betreft. Je maakt een afspraak met iemand en moet maar zien of degene wel of niet komt. De eerste keer ben je geschokt als iemand niet verschijnt en ook niets van zich laat horen. De tweede keer komt "the allowingness"om de hoek kijken. Het is niet jouw probleem: je biedt iets aan tegen een gereduceerd tarief en als mensen om welke reden dan ook niet komen dan is dat hun pakje aan.
Soms heb je in eens een vrije middag omdat je geen cliënten hebt op die dag. Zoals vanmiddag het geval was. We gingen eerst wandelen op strand want het was heerlijk voorjaarsweer. Daarna reden we naar boven om de "map of Africa" te zien (een stukje landschap dat idd op de kaart van Afrika lijkt). Daar waren mensen bezig met paragliding. Je kon tegen betaling met iemand meegaan voor 20 min. durende vlucht. Danie en ik vonden het leuk om te proberen. En uitzicht dat je dan hebt... Amazing!!!
Straks ga ik nog een paar foto's plaatsen van het vliegen om jullie de indruk te geven, hoe dat gaat.
Tot de volgende keer maar weer.
Liefs,
Agata
dinsdag 31 augustus 2010
YES!
Lieve lezers,
Heel erg bedankt dat jullie aan mij hebben gedacht afgelopen week tijdens de examens op donderdag en vrijdag. Het heeft geholpen ;)
Ik ben nu in een jubel stemming.
Gisteren hebben we de uitslagen van onze examens terug gekregen. Alles van heel de cursus is bij elkaar opgeteld en uiteindelijk krijg je een soort totale score. Je kan je niet voorstellen, hoe blij ik werd toen ik hoorde, dat ik wel 97% heb gescoord.
Vandaag was de eerste stagedag. Ik had gelijk om 9.00 en 9.30 uur klanten en later om 11.30 uur. Het was ontzettend spannend, maar toen het eenmaal zo ver was, ging het eigenlijk vanzelf.
Wat een opluchting!
Ik weet nog precies dat op 31 augustus 2009 ook al zo een spannende dag was. Ik had toen een sollicitatiegesprek om te worden toegelaten tot de BSR Academy en sprak nagenoeg weinig tot geen Engels. Nu, één jaar later ben ik bijna zo ver en kan mij wel redden in het Engels. Wat een heerlijk gevoel is dat. Het is zo onvoorstelbaar dat er zo veel in 1 jaar kan gebeuren...
Ik mis wel mijn familie en vrienden en besef dat er zonder hun onvoorwaardelijke steun dit nooit mogelijk was geweest.
Zondag is Bonnie 20 jaar geworden. Het was raar om er niet bij te zijn (we hebben wel geskypt, maar dat is op zo een moment echt een gebrekkig middel).
Gelukkig is het nu minder dan 1 maand: op 27 september 2010 ben ik weer terug in Amsterdam. Tot die tijd is er nog genoeg te leren, te doen en te ervaren.
In Nederland wordt er aan alle kanten druk gewerkt om zo veel mogelijk zaken af te ronden zodat ik zsm mijn praktijk kan gaan openen. De BSR-bank is bijna klaar op 2 veren na, de praktijkruimte aan de Walmolen 18 wordt nu van kleur voorzien ook de vloer wordt vernieuwd.
Één dezer dagen gaat Michal beginnen met het bouwen van mijn website die later gekoppeld wordt aan de http://www.bodystressrelease.nl/
Nu nog even over Zuid-Afrika.
Om te vieren dat we klaar waren met examens hebben we afgelopen vrijdag lekker geluncht met heel de klas en natuurlijk Gail en Ewald. Zaterdag en zondag hebben we met Debby (medestudente uit NL) gelopen, gelopen en nog eens gelopen met rugzakken met alles wat je nodig hebt in die 2 dagen. Dat heet hiken. Zaterdag 16 km. We waren er al om ca. 14.00 uur want vroeg vertrokken maar zondag 17 km was toch een beetje aan de lange kant vooral dat we op het laatst nog een verkeerde afslag hebben genomen wat resulteerde in 1 extra km :(
Wel heel erg genoten van de bijzondere uitzichten, ijskoude water in de beekjes waar we tegenwordig toch redelijk makkelijk in gaan zwemmen als het weer het enigszins toelaat. Niet zonder oerwoud geluiden bij het doorkomen...
Zo voor vandaag wil ik het hier bij laten. Later zal ik nog een paar foto's van de hike publiceren.
Nogmaals heel erg bedankt en tot gauw,
Veel liefs,
Agata
Heel erg bedankt dat jullie aan mij hebben gedacht afgelopen week tijdens de examens op donderdag en vrijdag. Het heeft geholpen ;)
Ik ben nu in een jubel stemming.
Gisteren hebben we de uitslagen van onze examens terug gekregen. Alles van heel de cursus is bij elkaar opgeteld en uiteindelijk krijg je een soort totale score. Je kan je niet voorstellen, hoe blij ik werd toen ik hoorde, dat ik wel 97% heb gescoord.
Vandaag was de eerste stagedag. Ik had gelijk om 9.00 en 9.30 uur klanten en later om 11.30 uur. Het was ontzettend spannend, maar toen het eenmaal zo ver was, ging het eigenlijk vanzelf.
Wat een opluchting!
Ik weet nog precies dat op 31 augustus 2009 ook al zo een spannende dag was. Ik had toen een sollicitatiegesprek om te worden toegelaten tot de BSR Academy en sprak nagenoeg weinig tot geen Engels. Nu, één jaar later ben ik bijna zo ver en kan mij wel redden in het Engels. Wat een heerlijk gevoel is dat. Het is zo onvoorstelbaar dat er zo veel in 1 jaar kan gebeuren...
Ik mis wel mijn familie en vrienden en besef dat er zonder hun onvoorwaardelijke steun dit nooit mogelijk was geweest.
Zondag is Bonnie 20 jaar geworden. Het was raar om er niet bij te zijn (we hebben wel geskypt, maar dat is op zo een moment echt een gebrekkig middel).
Gelukkig is het nu minder dan 1 maand: op 27 september 2010 ben ik weer terug in Amsterdam. Tot die tijd is er nog genoeg te leren, te doen en te ervaren.
In Nederland wordt er aan alle kanten druk gewerkt om zo veel mogelijk zaken af te ronden zodat ik zsm mijn praktijk kan gaan openen. De BSR-bank is bijna klaar op 2 veren na, de praktijkruimte aan de Walmolen 18 wordt nu van kleur voorzien ook de vloer wordt vernieuwd.
Één dezer dagen gaat Michal beginnen met het bouwen van mijn website die later gekoppeld wordt aan de http://www.bodystressrelease.nl/
Nu nog even over Zuid-Afrika.
Om te vieren dat we klaar waren met examens hebben we afgelopen vrijdag lekker geluncht met heel de klas en natuurlijk Gail en Ewald. Zaterdag en zondag hebben we met Debby (medestudente uit NL) gelopen, gelopen en nog eens gelopen met rugzakken met alles wat je nodig hebt in die 2 dagen. Dat heet hiken. Zaterdag 16 km. We waren er al om ca. 14.00 uur want vroeg vertrokken maar zondag 17 km was toch een beetje aan de lange kant vooral dat we op het laatst nog een verkeerde afslag hebben genomen wat resulteerde in 1 extra km :(
Wel heel erg genoten van de bijzondere uitzichten, ijskoude water in de beekjes waar we tegenwordig toch redelijk makkelijk in gaan zwemmen als het weer het enigszins toelaat. Niet zonder oerwoud geluiden bij het doorkomen...
Zo voor vandaag wil ik het hier bij laten. Later zal ik nog een paar foto's van de hike publiceren.
Nogmaals heel erg bedankt en tot gauw,
Veel liefs,
Agata
Abonneren op:
Posts (Atom)
