Lieve lezers,
Nog 2 nachtjes slapen dan is het grote avontuur voorbij en het gewone leven gaat weer beginnen. Het zal alleen nooit meer zijn zoals het was. Deze 5 maanden hebben een onuitwisbare indruk achtergelaten. Het is veel meer dan ik ooit had durven dromen. Ik dacht dat ik een eenvoudige techniek ging leren, maar nu weet ik, dat er veel en veel meer achter zit en dat het lichaam bijzondere kwaliteiten heeft...
Met 24 medestudenten hebben we een nieuwe BSR-familie gevormd. Er zijn (inclusief onze groep) in totaal 311 BSR-practitioners in de wereld. Een druppel op de bekende plaat, maar je moet ergens beginnen. We gaan elkaar missen. Gelukkig biedt Internet mogelijkheden om met elkaar in contact te blijven in deze spannende tijd wanneer onze praktijken worden opgestart.
Nog even de belevenissen van de afgelopen week.
-Dinsdag 21-9 hebben we Ewald's verjaardag gevierd met een te gekke bonte avond. Ik had spierpijn in mijn wangen dus dan weet je genoeg.
-Woensdagmiddag was er na schooltijd eindelijk een tennistoernooi. We hebben lang geleden over gesproken en nu was het echt nu of nooit.
-Donderdagavond heerlijk gegeten bij Ras Mau Mau. Een rastaman die ik op de Sedgefieldmarket heb ontmoet. In de township van Knysna is er een grote rastagemeenschap. Andy was daar ook een keertje geweest nadat hij een lifter gaat meegenomen en vervolgens in het kader van een wederdienst zich laten rondleiden door hun stukje van de township. We waren er met 8 personen en het eten was werkelijk fantastisch. We hebben het "fornuis"gezien en de kok aan het werk. Het is ongelofelijk wat je op 1 houtskolenpot laag op de vloer kan bereiden. Na het eten werden we getrakteerd op mooie verhalen en een echte joint gewikkeld in een omhulsel van knoflookloof. De meeste buitenmuren van de rastahuizen zijn mooi beschilderd, er heerst een vredige sfeer. We hebben ook op hun voetbalveld gelopen, gesponsord door het Franse team tijdens de afgelopen WK. De kinderen maken er dankbaar gebruik van. Kortom een onvergetelijk bezoek. Hadden we dat eerder gedaan, dan hadden we er meer keren heen kunnen gaan. Ras Mau Mau is bezig om een restaurant te openen, maar voorlopig vindt hij zijn klanten alleen via zijn stand op de markt. Zijn zonen en hij verkopen Afrikaanse sieraden, masken en andere bijzonderheden.
-Vrijdag stond in het teken van het GROTE INPAKKEN. Gelukkig, dankzij de 1 extra tas, kan alles wat ik mee terug wil nemen, daadwerkelijk meegaan naar NL.
-Vanmiddag was de kapster bij ons geweest om onze haren mooi te maken voor de Graduation Party, die over een klein uurtje gaat starten. Als goed is, wordt het een spetterend feest.
Ik ga mij nu omkleden. Hoop in een later stadium nog wat foto's te plaatsen van het etentje bij de rastas en van de Grande Finale.
Veel liefs,
Agata
zaterdag 25 september 2010
vrijdag 17 september 2010
Het grote aftellen...
Lieve lezers,
Hebben jullie dat ook? Soms vliegen de weken voorbij en ander keertje lijkt het of de tijd stil staat en er geen einde aan een dag lijkt te komen. Nu hebben we nog maar 9 dagen te gaan dus dat scheelt. Toch blijft de tijd een merkwaardig fenomeen...
Afgelopen woensdag is mijn laatste cliënt voor de 3e keer geweest. Mijn stage is afgelopen. Ik heb ontzettend veel van geleerd. Ook van de cliënten van andere studenten. Bv een kapster die ik van de kapperszaak kende en die eerst nogal een doffe en gedeprimeerde indruk maakte. Na een praatje over BSR werd ze nieuwsgierig. Vooral toen ik zei, dat het ook heel erg goed en snel bij jonge kinderen werkte. De stress bij hen is "vers"en nog niet echt vastgezet in de spierlagen.
Zij heeft 3 afspraken voor haarzelf en haar baby'tje gemaakt bij een medestudente. De eerste sessie was heel spannend voor allen: eerste ervaring met BSR, baby had van af de moeizame geboorte problemen met liggen en dus ook met slapen. Ze moest op de buik van de moeder liggen tijdens de release. Het was huilen geblazen, eigenlijk kan je gerust zeggen dat ze aan het krijsen was en van stilliggen geen sprake was. De practitioner deed wat ze kon maar had niet echt een bevredigend gevoel na afloop, want ze kon niet alles doen vanwege de beweeglijkheid en het krijsen van de baby. Bij de 2e sessie mocht ik aanwezig zijn tijdens de release. Het ging al een stuk rustiger aan toe, zodat deze keer wel alles gedaan kon worden. Op de dag van hun 3e afspraak was ik naar de kapper geweest in de lunchpauze. Wat een verandering: de kapster straalde, was mooi opgemaakt en vertelde dat ze zich zo goed voelde dat ze weer naar de sportschool wilde gaan en met een ontgiftigingsdieet bezig was. Ik zei: ho, ho niet gelijk alles willen forceren. Geef aub je lichaam een beetje tijd om aan de nieuwe situatie te wennen en bouw je activiteiten rustig uit. Het belangrijkste en het moeilijkste is, om te leren luisteren naar jouw lichaam, dat communiceert met je via pijn en allerlei andere sensaties. Pas als de pijn onhoudbaar is en de pijnstillers niet meer werken, dan wil je wel luisteren... Met de baby gaat het ook veel beter nu. Ze slaapt beter en sinds kort niet meer in de slaapkamer van de ouders maar in de babykamer, zodat de ouders meer nachtrust genieten.
Het was zo mooi om dat soort veranderingen bij de cliënten te zien. En dat al na 3 sessies. Het was precies zoals Ewald ons vertelde. Je krijgt ontzag voor de mogelijkheden van jouw lichaam. Sommige cliënten gingen de practitioners in eens met andere ogen bekijken: je hebt mij beter gemaakt, maar dat is niet correct. We geven het lichaam alleen een zacht duwtje in de juiste richting en het lichaam doet waar het goed in is: zichzelf genezen.
Ik vind het een voorrecht dat we straks dit beroep mogen gaan uitoefenen.
Van af nu gaat alles voor de latste keer gebeuren: laatste schoolweek, laatste verjaardag vieren op school, laatste presentaties en case studies, laatste keer een mooie wandeling op strand maken en laatste keer van het mooie uitzicht genieten.
Vanmiddag hebben we van onze Japanse medestudente een klein cadeautje gekregen. Een steentje met een opschrift in het Japans: love.
Het wordt een emotionele week. Hier blijft 5 maanden van ons gezamenlijk leven achter...
Veel liefs en tot de volgende keer maar weer,
Agata
Hebben jullie dat ook? Soms vliegen de weken voorbij en ander keertje lijkt het of de tijd stil staat en er geen einde aan een dag lijkt te komen. Nu hebben we nog maar 9 dagen te gaan dus dat scheelt. Toch blijft de tijd een merkwaardig fenomeen...
Afgelopen woensdag is mijn laatste cliënt voor de 3e keer geweest. Mijn stage is afgelopen. Ik heb ontzettend veel van geleerd. Ook van de cliënten van andere studenten. Bv een kapster die ik van de kapperszaak kende en die eerst nogal een doffe en gedeprimeerde indruk maakte. Na een praatje over BSR werd ze nieuwsgierig. Vooral toen ik zei, dat het ook heel erg goed en snel bij jonge kinderen werkte. De stress bij hen is "vers"en nog niet echt vastgezet in de spierlagen.
Zij heeft 3 afspraken voor haarzelf en haar baby'tje gemaakt bij een medestudente. De eerste sessie was heel spannend voor allen: eerste ervaring met BSR, baby had van af de moeizame geboorte problemen met liggen en dus ook met slapen. Ze moest op de buik van de moeder liggen tijdens de release. Het was huilen geblazen, eigenlijk kan je gerust zeggen dat ze aan het krijsen was en van stilliggen geen sprake was. De practitioner deed wat ze kon maar had niet echt een bevredigend gevoel na afloop, want ze kon niet alles doen vanwege de beweeglijkheid en het krijsen van de baby. Bij de 2e sessie mocht ik aanwezig zijn tijdens de release. Het ging al een stuk rustiger aan toe, zodat deze keer wel alles gedaan kon worden. Op de dag van hun 3e afspraak was ik naar de kapper geweest in de lunchpauze. Wat een verandering: de kapster straalde, was mooi opgemaakt en vertelde dat ze zich zo goed voelde dat ze weer naar de sportschool wilde gaan en met een ontgiftigingsdieet bezig was. Ik zei: ho, ho niet gelijk alles willen forceren. Geef aub je lichaam een beetje tijd om aan de nieuwe situatie te wennen en bouw je activiteiten rustig uit. Het belangrijkste en het moeilijkste is, om te leren luisteren naar jouw lichaam, dat communiceert met je via pijn en allerlei andere sensaties. Pas als de pijn onhoudbaar is en de pijnstillers niet meer werken, dan wil je wel luisteren... Met de baby gaat het ook veel beter nu. Ze slaapt beter en sinds kort niet meer in de slaapkamer van de ouders maar in de babykamer, zodat de ouders meer nachtrust genieten.
Het was zo mooi om dat soort veranderingen bij de cliënten te zien. En dat al na 3 sessies. Het was precies zoals Ewald ons vertelde. Je krijgt ontzag voor de mogelijkheden van jouw lichaam. Sommige cliënten gingen de practitioners in eens met andere ogen bekijken: je hebt mij beter gemaakt, maar dat is niet correct. We geven het lichaam alleen een zacht duwtje in de juiste richting en het lichaam doet waar het goed in is: zichzelf genezen.
Ik vind het een voorrecht dat we straks dit beroep mogen gaan uitoefenen.
Van af nu gaat alles voor de latste keer gebeuren: laatste schoolweek, laatste verjaardag vieren op school, laatste presentaties en case studies, laatste keer een mooie wandeling op strand maken en laatste keer van het mooie uitzicht genieten.
Vanmiddag hebben we van onze Japanse medestudente een klein cadeautje gekregen. Een steentje met een opschrift in het Japans: love.
Het wordt een emotionele week. Hier blijft 5 maanden van ons gezamenlijk leven achter...
Veel liefs en tot de volgende keer maar weer,
Agata
maandag 13 september 2010
dinsdag 7 september 2010
Stage
Hallo lieve mensen,
Bedankt voor alle reacties op mijn blog. Het doet mij echt goed dat er mensen zijn die de moeite nemen om te reageren. Dan weet je dat je gelezen wordt. Vooral nu je als het ware "de stal al ruikt" is het gemis van iedereen wel pijnlijk. Van de ene kant wil je nog zo veel mogelijk van Zuid-Afrika genieten en van de andere kant wil je zsm thuis zijn. Hoe meer je erover gaat nadenken, hoe langer het gaat duren... Ik hoop dat jullie je het een beetje voor kunnen stellen...
We zijn nu in de 2e stageweek beland. Behalve dat je je eigen afspraken nakomt, doe je ook een paar uur receptiewerk en zo nu en dan ben je de chauffeur van een taxi. Want iedereen parkeert onder aan de heuvel waar ook de receptie is gevestigd en vervolgens ga je met de taxi naar boven, waar de meeste stageruimtes zijn. Naast de stages gaan we nog steeds naar school wat heel handig is omdat je van elkaars ervaringen ook leert.
Tijdens de eerste afspraak met een cliënt is het best druk want je gaat alles navragen wat de operaties, breuken en andere ongemakken betreft en ook uitleggen wat body stress release is. Na de behandeling leg je kort uit wat de bevindingen of eventuele adviezen zijn. Meestal heb je 45 min. nodig om dit alles gedaan te krijgen. Voor vervolgafspraken is 30 min. al voldoende.
Ik heb gemerkt, dat het heel fijn is, als je achter elkaar cliënten hebt. Dan werk je in een ritme, dat prettig voelt.
We begrijpen nu meer van de ZuidAfrikaanse cultuur wat afspraken betreft. Je maakt een afspraak met iemand en moet maar zien of degene wel of niet komt. De eerste keer ben je geschokt als iemand niet verschijnt en ook niets van zich laat horen. De tweede keer komt "the allowingness"om de hoek kijken. Het is niet jouw probleem: je biedt iets aan tegen een gereduceerd tarief en als mensen om welke reden dan ook niet komen dan is dat hun pakje aan.
Soms heb je in eens een vrije middag omdat je geen cliënten hebt op die dag. Zoals vanmiddag het geval was. We gingen eerst wandelen op strand want het was heerlijk voorjaarsweer. Daarna reden we naar boven om de "map of Africa" te zien (een stukje landschap dat idd op de kaart van Afrika lijkt). Daar waren mensen bezig met paragliding. Je kon tegen betaling met iemand meegaan voor 20 min. durende vlucht. Danie en ik vonden het leuk om te proberen. En uitzicht dat je dan hebt... Amazing!!!
Straks ga ik nog een paar foto's plaatsen van het vliegen om jullie de indruk te geven, hoe dat gaat.
Tot de volgende keer maar weer.
Liefs,
Agata
Bedankt voor alle reacties op mijn blog. Het doet mij echt goed dat er mensen zijn die de moeite nemen om te reageren. Dan weet je dat je gelezen wordt. Vooral nu je als het ware "de stal al ruikt" is het gemis van iedereen wel pijnlijk. Van de ene kant wil je nog zo veel mogelijk van Zuid-Afrika genieten en van de andere kant wil je zsm thuis zijn. Hoe meer je erover gaat nadenken, hoe langer het gaat duren... Ik hoop dat jullie je het een beetje voor kunnen stellen...
We zijn nu in de 2e stageweek beland. Behalve dat je je eigen afspraken nakomt, doe je ook een paar uur receptiewerk en zo nu en dan ben je de chauffeur van een taxi. Want iedereen parkeert onder aan de heuvel waar ook de receptie is gevestigd en vervolgens ga je met de taxi naar boven, waar de meeste stageruimtes zijn. Naast de stages gaan we nog steeds naar school wat heel handig is omdat je van elkaars ervaringen ook leert.
Tijdens de eerste afspraak met een cliënt is het best druk want je gaat alles navragen wat de operaties, breuken en andere ongemakken betreft en ook uitleggen wat body stress release is. Na de behandeling leg je kort uit wat de bevindingen of eventuele adviezen zijn. Meestal heb je 45 min. nodig om dit alles gedaan te krijgen. Voor vervolgafspraken is 30 min. al voldoende.
Ik heb gemerkt, dat het heel fijn is, als je achter elkaar cliënten hebt. Dan werk je in een ritme, dat prettig voelt.
We begrijpen nu meer van de ZuidAfrikaanse cultuur wat afspraken betreft. Je maakt een afspraak met iemand en moet maar zien of degene wel of niet komt. De eerste keer ben je geschokt als iemand niet verschijnt en ook niets van zich laat horen. De tweede keer komt "the allowingness"om de hoek kijken. Het is niet jouw probleem: je biedt iets aan tegen een gereduceerd tarief en als mensen om welke reden dan ook niet komen dan is dat hun pakje aan.
Soms heb je in eens een vrije middag omdat je geen cliënten hebt op die dag. Zoals vanmiddag het geval was. We gingen eerst wandelen op strand want het was heerlijk voorjaarsweer. Daarna reden we naar boven om de "map of Africa" te zien (een stukje landschap dat idd op de kaart van Afrika lijkt). Daar waren mensen bezig met paragliding. Je kon tegen betaling met iemand meegaan voor 20 min. durende vlucht. Danie en ik vonden het leuk om te proberen. En uitzicht dat je dan hebt... Amazing!!!
Straks ga ik nog een paar foto's plaatsen van het vliegen om jullie de indruk te geven, hoe dat gaat.
Tot de volgende keer maar weer.
Liefs,
Agata
dinsdag 31 augustus 2010
YES!
Lieve lezers,
Heel erg bedankt dat jullie aan mij hebben gedacht afgelopen week tijdens de examens op donderdag en vrijdag. Het heeft geholpen ;)
Ik ben nu in een jubel stemming.
Gisteren hebben we de uitslagen van onze examens terug gekregen. Alles van heel de cursus is bij elkaar opgeteld en uiteindelijk krijg je een soort totale score. Je kan je niet voorstellen, hoe blij ik werd toen ik hoorde, dat ik wel 97% heb gescoord.
Vandaag was de eerste stagedag. Ik had gelijk om 9.00 en 9.30 uur klanten en later om 11.30 uur. Het was ontzettend spannend, maar toen het eenmaal zo ver was, ging het eigenlijk vanzelf.
Wat een opluchting!
Ik weet nog precies dat op 31 augustus 2009 ook al zo een spannende dag was. Ik had toen een sollicitatiegesprek om te worden toegelaten tot de BSR Academy en sprak nagenoeg weinig tot geen Engels. Nu, één jaar later ben ik bijna zo ver en kan mij wel redden in het Engels. Wat een heerlijk gevoel is dat. Het is zo onvoorstelbaar dat er zo veel in 1 jaar kan gebeuren...
Ik mis wel mijn familie en vrienden en besef dat er zonder hun onvoorwaardelijke steun dit nooit mogelijk was geweest.
Zondag is Bonnie 20 jaar geworden. Het was raar om er niet bij te zijn (we hebben wel geskypt, maar dat is op zo een moment echt een gebrekkig middel).
Gelukkig is het nu minder dan 1 maand: op 27 september 2010 ben ik weer terug in Amsterdam. Tot die tijd is er nog genoeg te leren, te doen en te ervaren.
In Nederland wordt er aan alle kanten druk gewerkt om zo veel mogelijk zaken af te ronden zodat ik zsm mijn praktijk kan gaan openen. De BSR-bank is bijna klaar op 2 veren na, de praktijkruimte aan de Walmolen 18 wordt nu van kleur voorzien ook de vloer wordt vernieuwd.
Één dezer dagen gaat Michal beginnen met het bouwen van mijn website die later gekoppeld wordt aan de http://www.bodystressrelease.nl/
Nu nog even over Zuid-Afrika.
Om te vieren dat we klaar waren met examens hebben we afgelopen vrijdag lekker geluncht met heel de klas en natuurlijk Gail en Ewald. Zaterdag en zondag hebben we met Debby (medestudente uit NL) gelopen, gelopen en nog eens gelopen met rugzakken met alles wat je nodig hebt in die 2 dagen. Dat heet hiken. Zaterdag 16 km. We waren er al om ca. 14.00 uur want vroeg vertrokken maar zondag 17 km was toch een beetje aan de lange kant vooral dat we op het laatst nog een verkeerde afslag hebben genomen wat resulteerde in 1 extra km :(
Wel heel erg genoten van de bijzondere uitzichten, ijskoude water in de beekjes waar we tegenwordig toch redelijk makkelijk in gaan zwemmen als het weer het enigszins toelaat. Niet zonder oerwoud geluiden bij het doorkomen...
Zo voor vandaag wil ik het hier bij laten. Later zal ik nog een paar foto's van de hike publiceren.
Nogmaals heel erg bedankt en tot gauw,
Veel liefs,
Agata
Heel erg bedankt dat jullie aan mij hebben gedacht afgelopen week tijdens de examens op donderdag en vrijdag. Het heeft geholpen ;)
Ik ben nu in een jubel stemming.
Gisteren hebben we de uitslagen van onze examens terug gekregen. Alles van heel de cursus is bij elkaar opgeteld en uiteindelijk krijg je een soort totale score. Je kan je niet voorstellen, hoe blij ik werd toen ik hoorde, dat ik wel 97% heb gescoord.
Vandaag was de eerste stagedag. Ik had gelijk om 9.00 en 9.30 uur klanten en later om 11.30 uur. Het was ontzettend spannend, maar toen het eenmaal zo ver was, ging het eigenlijk vanzelf.
Wat een opluchting!
Ik weet nog precies dat op 31 augustus 2009 ook al zo een spannende dag was. Ik had toen een sollicitatiegesprek om te worden toegelaten tot de BSR Academy en sprak nagenoeg weinig tot geen Engels. Nu, één jaar later ben ik bijna zo ver en kan mij wel redden in het Engels. Wat een heerlijk gevoel is dat. Het is zo onvoorstelbaar dat er zo veel in 1 jaar kan gebeuren...
Ik mis wel mijn familie en vrienden en besef dat er zonder hun onvoorwaardelijke steun dit nooit mogelijk was geweest.
Zondag is Bonnie 20 jaar geworden. Het was raar om er niet bij te zijn (we hebben wel geskypt, maar dat is op zo een moment echt een gebrekkig middel).
Gelukkig is het nu minder dan 1 maand: op 27 september 2010 ben ik weer terug in Amsterdam. Tot die tijd is er nog genoeg te leren, te doen en te ervaren.
In Nederland wordt er aan alle kanten druk gewerkt om zo veel mogelijk zaken af te ronden zodat ik zsm mijn praktijk kan gaan openen. De BSR-bank is bijna klaar op 2 veren na, de praktijkruimte aan de Walmolen 18 wordt nu van kleur voorzien ook de vloer wordt vernieuwd.
Één dezer dagen gaat Michal beginnen met het bouwen van mijn website die later gekoppeld wordt aan de http://www.bodystressrelease.nl/
Nu nog even over Zuid-Afrika.
Om te vieren dat we klaar waren met examens hebben we afgelopen vrijdag lekker geluncht met heel de klas en natuurlijk Gail en Ewald. Zaterdag en zondag hebben we met Debby (medestudente uit NL) gelopen, gelopen en nog eens gelopen met rugzakken met alles wat je nodig hebt in die 2 dagen. Dat heet hiken. Zaterdag 16 km. We waren er al om ca. 14.00 uur want vroeg vertrokken maar zondag 17 km was toch een beetje aan de lange kant vooral dat we op het laatst nog een verkeerde afslag hebben genomen wat resulteerde in 1 extra km :(
Wel heel erg genoten van de bijzondere uitzichten, ijskoude water in de beekjes waar we tegenwordig toch redelijk makkelijk in gaan zwemmen als het weer het enigszins toelaat. Niet zonder oerwoud geluiden bij het doorkomen...
Zo voor vandaag wil ik het hier bij laten. Later zal ik nog een paar foto's van de hike publiceren.
Nogmaals heel erg bedankt en tot gauw,
Veel liefs,
Agata
maandag 23 augustus 2010
zondag 22 augustus 2010
Laatste echte schoolweek...
Beste lezers,
Sorry voor eventuele spelfouten. Ik realiseer mij in eens dat ik soms echt het Nederlands met het Engels verwar wat de spelling betreft. Ik besef nu echt dat het Pools mijn moedertaal is en dat alle concepten in deze taal zijn opgeslagen. Als ik een nieuw Engels woord leer, dan weet ik het als eerste in het Pools wat het betekent en dan pas hoe het in het Nederlands is. Best grappig hoe zo iets werkt. Maar dit terzijde.
De komende week staat in het teken van de afsluitende examens: anatomie, theorie en praktijk van de techniek (van alles wat we tot nu toe hebben geleerd) en client management. We gaan nu alleen ochtenden naar de akademie en de middaggen kunnen we mooi gebruiken om te leren of om de praktijk te oefenen. Daarna begint de stageperiode. En dan is het einde echt in zicht.
We proberen de resterende vrije tijd zo goed mogelijk te besteden aan het genieten van de mooie natuur. Dat zullen we het meeste gaan missen in Nederland. Daarom hiken we wat af. Vanmiddag 9 km tocht gedaan in de buurt van Knysna. Prachtige tocht gedeeltelijk langs het ruige strand en dan nog eens langs de kust, maar dan via de bergkam. Ik hoop een paar foto's van de medehikers te krijgen dan hebben jullie meer het idee hoe betoverend de uitzichten hier zijn.
Nu ga ik lekker slapen om goed uitgerust de laatste echte schoolweek te kunnen beginnen.
Willen jullie aan mij denken op donderdag- en vrijdagochtend ivm de examens?
Alvast bedankt en tot de volgende keer maar weer.
Veel liefs,
Agata
Sorry voor eventuele spelfouten. Ik realiseer mij in eens dat ik soms echt het Nederlands met het Engels verwar wat de spelling betreft. Ik besef nu echt dat het Pools mijn moedertaal is en dat alle concepten in deze taal zijn opgeslagen. Als ik een nieuw Engels woord leer, dan weet ik het als eerste in het Pools wat het betekent en dan pas hoe het in het Nederlands is. Best grappig hoe zo iets werkt. Maar dit terzijde.
De komende week staat in het teken van de afsluitende examens: anatomie, theorie en praktijk van de techniek (van alles wat we tot nu toe hebben geleerd) en client management. We gaan nu alleen ochtenden naar de akademie en de middaggen kunnen we mooi gebruiken om te leren of om de praktijk te oefenen. Daarna begint de stageperiode. En dan is het einde echt in zicht.
We proberen de resterende vrije tijd zo goed mogelijk te besteden aan het genieten van de mooie natuur. Dat zullen we het meeste gaan missen in Nederland. Daarom hiken we wat af. Vanmiddag 9 km tocht gedaan in de buurt van Knysna. Prachtige tocht gedeeltelijk langs het ruige strand en dan nog eens langs de kust, maar dan via de bergkam. Ik hoop een paar foto's van de medehikers te krijgen dan hebben jullie meer het idee hoe betoverend de uitzichten hier zijn.
Nu ga ik lekker slapen om goed uitgerust de laatste echte schoolweek te kunnen beginnen.
Willen jullie aan mij denken op donderdag- en vrijdagochtend ivm de examens?
Alvast bedankt en tot de volgende keer maar weer.
Veel liefs,
Agata
maandag 16 augustus 2010
Laatste loodjes...
Het is alweer bijna 1 week geleden dat Andy het land heeft verlaten. Het afscheid nemen is altijd pijnlijk, maar in dit geval is het nu echt aftellen geblazen. Het liefst was ik samen met hem het vliegtuig ingestapt want hoe mooi het land ook is, hoe vriendelijk de mensen en hoe bijzonder de zonsop- en ondergangen, uiteindelijk wil je toch maar 1 ding: TERUG NAAR HUIS.
Gelukkig gaat het studeren natuurlijk gewoon door. En je weet, dat je er bijna klaar voor bent om straks met je eerste klanten aan het werk te gaan gedurende de stageperiode in september en later in je eigen praktijk. We zijn bijna klaar met de anatomielessen en ook wat de praktijk betreft, kunnen we niet alleen de lage en de midden rug releasen maar ook de nek (heel vaak hebben de mensen last van de stress aan de voorkant van de nek door whiplash of werken in een verkeerde houding), hoofd en het gezicht. Je kan je niet voorstellen waar je allemaal stress kan hebben in je lichaam=overal kan er spanning worden vastgezet wat de efficiency van het lichaam niet ten goede komt. Vasthouden van die spanning kost heel wat energie. Je voelt je moe en denkt: ik heb toch niets gedaan? Uiteindelijk wordt je veel meer vatbaar voor allerlei infecties en andere kwaaltjes en je kan niet echt meer van het leven genieten. Dan is het goed om te bedenken dat Body Stress Release je lichaam kan ondersteunen om weer optimaal te kunnen functioneren en het hoofd te kunnen bieden aan de dagelijkse uitdagingen.
Jullie begrijpen dat ik nog uren over BSR kan uitweiden. Waar het hart van vol is...
In de weekenden hebben we samen met Andy veel leuke dingen gedaan. Ik zou straks nog een paar foto's publiceren van ons laatste weekendje samen.
Voor vanavond ga ik nu ermee stoppen. Ik ga proberen jullie eens per week op de hoogte te houden van het leven in Widerness e.o.
Veel liefs,
Agata
Gelukkig gaat het studeren natuurlijk gewoon door. En je weet, dat je er bijna klaar voor bent om straks met je eerste klanten aan het werk te gaan gedurende de stageperiode in september en later in je eigen praktijk. We zijn bijna klaar met de anatomielessen en ook wat de praktijk betreft, kunnen we niet alleen de lage en de midden rug releasen maar ook de nek (heel vaak hebben de mensen last van de stress aan de voorkant van de nek door whiplash of werken in een verkeerde houding), hoofd en het gezicht. Je kan je niet voorstellen waar je allemaal stress kan hebben in je lichaam=overal kan er spanning worden vastgezet wat de efficiency van het lichaam niet ten goede komt. Vasthouden van die spanning kost heel wat energie. Je voelt je moe en denkt: ik heb toch niets gedaan? Uiteindelijk wordt je veel meer vatbaar voor allerlei infecties en andere kwaaltjes en je kan niet echt meer van het leven genieten. Dan is het goed om te bedenken dat Body Stress Release je lichaam kan ondersteunen om weer optimaal te kunnen functioneren en het hoofd te kunnen bieden aan de dagelijkse uitdagingen.
Jullie begrijpen dat ik nog uren over BSR kan uitweiden. Waar het hart van vol is...
In de weekenden hebben we samen met Andy veel leuke dingen gedaan. Ik zou straks nog een paar foto's publiceren van ons laatste weekendje samen.
Voor vanavond ga ik nu ermee stoppen. Ik ga proberen jullie eens per week op de hoogte te houden van het leven in Widerness e.o.
Veel liefs,
Agata
donderdag 5 augustus 2010
Andy's 4e (en laatste) gastblog
Wat vliegt de tijd en over vliegen gesproken : Dinsdag a.s. zeg ik Agata en Zuid-Afrika weer gedag, zodat ik woensdag de 11e hopelijk gezond en wel aankom in Brussel.
Ik moet nu nog niet aan het afscheid denken, dus daarom maar snel naar het volschrijven van deze blog.
Dit keer iets over het andere Zuid-Afrika...............
Als Agata naar school is heb ik de gehele dag om zelf dingen te doen. Dus dan stap je in je auto en rijdt ergens heen. Zo ook op een dag, dat ik richting Karatara wilde rijden, in eerste instantie om een stukje van de 7 passen te rijden. Onderweg pikte ik een paar lifters op en met een beetje kletsen ontstaan soms onverwachte dingen. Zo sprak ik een jonge jongen die in Karatara moest zijn bij Tsiba, een school voor kansloze jongeren. Hij nam mij mee om de school te laten zien. Uit de gehele omgeving komen zwarte jongeren hier naartoe (ook uit Kameroen, Namibie etc.) om een vak te leren bv. hij start je een winkel, een kapperszaak, een stomerette etc. Op de school krijg je in 2 jaar alles om het diploma te halen tegen gereduceerd tarief. Hiervoor moeten ze wel intern op de school. Men doet alles zelf : Brood bakken, eigen tuin en een eigen kok. Tsiba heet de organisatie, dus voor wie interesse heeft kan googelen op deze naam.
Daarna reed ik door de 7 passen en kwam in Rhenendaal, waar ik een rastaman zag lopen die ook wilde liften. Hij had zijn holy grass in zijn mondhoek hangen, dus nadat hij dat uitgemaakt had mocht hij instappen. Hij heette Peter en woont in Constancia (Town Ship van Knysna) en wel rond Juda Square, waar de grootste rastagemeenschap van Zuid-Afrika woont. Ik vroeg of hij mij de township kon laten zien en dat deed hij. Wat een ervaring : tienduizenden die leven in kleine hutten van beton, hout, dakplaten of alleen maar plastic zakken. Ik mocht overal foto's maken, geen geweld maar aardige mensen die helemaal niet zielig bleken, maar het juist tof vonden dat ik hen wilde ontmoeten. Helemaal leuk werd het op Juda Square. Met Peter bezocht ik thuis een vriend van hem en ja dat is andere koek als Holland of de Garden Route hier in ZA. Allemaal rasta's bij elkaar, dus dreads all over, de huizen beschilderd met manshoge schilderingen van Haile Selassie of Bob Marley en natuurlijk de reggae uit de boxen......
Kortom, een geweldige ervaring en wat een verschil met het leven 2 kilometer verderop......
In Mosselbaai bezocht ik onder begeleiding van een gids ook enkele Townships. En het leuke was dat we ook bij mensen op bezoek gingen : Aron Barugh (Israelier die een koffie-branderij is begonnen), Patrick Saaijman (Schoenreparateur) die in de township zijn winkel begon, ondanks dat hij in een rolstoel zit. (Hij traint voor Paralympics in London 2012), Patrick Hobo (voorheen spelersmakelaar voor voetballers in Engeland) is nu een pub begonnen van waaruit tijdens het WK de BBC haar uitzendingen had, en Hein Monroe (Oestersteker) die dus wilde oesters van grote diepte haalt. Door deze bezoeken ontdek je dat er armoe en verpaupering is, maar ook een enorme drive om er iets van te maken in het leven ...................
Na deze indrukwekkende bezoeken, nog maar weer even een opsomming van wat we samen gedaan hebben of ik alleen of met anderen samen :
- Van Wilderness naar Victoriabaai over het spoor gelopen . In 2006 heeft een storm het spoor van Knysna naar George vernield. De stoomtrein rijdt helaas sinsdien niet meer, maar het spoor is er nog wel, zodat we samen over het spoor en over bruggen een schitterende wandeltocht maakten.
- Zelf de Big Tree bekeken (zie eerdere blog van Agata) en apen en vogels gespot.
- Met z'n 7-en gesurfd in Buffelsbaai
- De zonsopgang vanuit ons bed is nog steeds fantastisch en iedere dag weer anders...
- Met de man en kinderen van Suzanne (collega Agata) een struisvogelfarm + Cango Wildlife Ranch bezocht waar Agata eerder de foto's met de cheeta's vandaar stuurde,
- In Karatara naast de school ook een bejaardenhuis gezien, waarnaast de mensen zaten te dominoen met grote houten blokken.
- de zaterdagmarkt in Sedgefield wederom bezocht om goed brood en lekkere kaas te scoren.
- Lunch gehad in Mosselbaai, een grotere stad zo'n 50 km van George af. Hier is ooit Bartolomeas Diaz voor het eerst aan land gekomen. Ik heb het museum bezocht met daarin de replica van zijn schip uit 1455 + de Postboom (boom waarin zielieden toen in hun laars een boodschap deden, die ophingen aan die boom, zodat anderen berichten van hen konden lezen.)
- Met z'n 7-en een tweedaagse hike gedaan in het Outaniqua-gebergte. Dat is dus 2 dagen lopen met volle bepakking (dag 1 17 km + dag 2 13 km) en overnachten in primitieve hutten. Geweldige tocht over bergen, door dalen, bossen, oerwouden etc. etc. We waren wel kapot, maar wel iets om te blijven herinneren.
- Volleyballen met de Academie en daarna braaien + zwemmen in ijskoud meer.
- Gisteren via Oudtshoorn zelf de Swartbergpas gedaan en daarna terug via Meiringspoort, De Rust naar Oudtshoorn. Schitterende bergtocht over Tartroads en asfalt. Hierbij valt de Ardeche en Gerge du Tarn in het niet......
En toen zat ik hier in het Internetcafe dit alles naar jullie te mailen. Morgen (vrijdag) mag Agata iets eerder weg van de Academie, want ons laatste weekend gaat beginnen. Om 10.30 rijden we weg van de Academie en gaan voorbij Port Elisabeth naar Colchester, alwaar we in een luxe lodge gaan slapen. Zaterdag gaan we eerst nog canoeen en daarna naar onze lodge in de Kariega Game , een privaat wildpark waar we de big 5 hopelijk gaan aanschouwen. Kortom, we laten 'm in dit laatste weekend even flink uit de broek hangen, zullen we maar zeggen....................
Tot zover mijn laatste blog. Ik hoop dat jullie ervan genoten hebben en geef graag het stokje weer over aan Agata die bijna het eind in zicht heeft. (hoewel 7/8 weken nog).
Groeten van Andy en tot ziens in Holland !
Andy.
Ik moet nu nog niet aan het afscheid denken, dus daarom maar snel naar het volschrijven van deze blog.
Dit keer iets over het andere Zuid-Afrika...............
Als Agata naar school is heb ik de gehele dag om zelf dingen te doen. Dus dan stap je in je auto en rijdt ergens heen. Zo ook op een dag, dat ik richting Karatara wilde rijden, in eerste instantie om een stukje van de 7 passen te rijden. Onderweg pikte ik een paar lifters op en met een beetje kletsen ontstaan soms onverwachte dingen. Zo sprak ik een jonge jongen die in Karatara moest zijn bij Tsiba, een school voor kansloze jongeren. Hij nam mij mee om de school te laten zien. Uit de gehele omgeving komen zwarte jongeren hier naartoe (ook uit Kameroen, Namibie etc.) om een vak te leren bv. hij start je een winkel, een kapperszaak, een stomerette etc. Op de school krijg je in 2 jaar alles om het diploma te halen tegen gereduceerd tarief. Hiervoor moeten ze wel intern op de school. Men doet alles zelf : Brood bakken, eigen tuin en een eigen kok. Tsiba heet de organisatie, dus voor wie interesse heeft kan googelen op deze naam.
Daarna reed ik door de 7 passen en kwam in Rhenendaal, waar ik een rastaman zag lopen die ook wilde liften. Hij had zijn holy grass in zijn mondhoek hangen, dus nadat hij dat uitgemaakt had mocht hij instappen. Hij heette Peter en woont in Constancia (Town Ship van Knysna) en wel rond Juda Square, waar de grootste rastagemeenschap van Zuid-Afrika woont. Ik vroeg of hij mij de township kon laten zien en dat deed hij. Wat een ervaring : tienduizenden die leven in kleine hutten van beton, hout, dakplaten of alleen maar plastic zakken. Ik mocht overal foto's maken, geen geweld maar aardige mensen die helemaal niet zielig bleken, maar het juist tof vonden dat ik hen wilde ontmoeten. Helemaal leuk werd het op Juda Square. Met Peter bezocht ik thuis een vriend van hem en ja dat is andere koek als Holland of de Garden Route hier in ZA. Allemaal rasta's bij elkaar, dus dreads all over, de huizen beschilderd met manshoge schilderingen van Haile Selassie of Bob Marley en natuurlijk de reggae uit de boxen......
Kortom, een geweldige ervaring en wat een verschil met het leven 2 kilometer verderop......
In Mosselbaai bezocht ik onder begeleiding van een gids ook enkele Townships. En het leuke was dat we ook bij mensen op bezoek gingen : Aron Barugh (Israelier die een koffie-branderij is begonnen), Patrick Saaijman (Schoenreparateur) die in de township zijn winkel begon, ondanks dat hij in een rolstoel zit. (Hij traint voor Paralympics in London 2012), Patrick Hobo (voorheen spelersmakelaar voor voetballers in Engeland) is nu een pub begonnen van waaruit tijdens het WK de BBC haar uitzendingen had, en Hein Monroe (Oestersteker) die dus wilde oesters van grote diepte haalt. Door deze bezoeken ontdek je dat er armoe en verpaupering is, maar ook een enorme drive om er iets van te maken in het leven ...................
Na deze indrukwekkende bezoeken, nog maar weer even een opsomming van wat we samen gedaan hebben of ik alleen of met anderen samen :
- Van Wilderness naar Victoriabaai over het spoor gelopen . In 2006 heeft een storm het spoor van Knysna naar George vernield. De stoomtrein rijdt helaas sinsdien niet meer, maar het spoor is er nog wel, zodat we samen over het spoor en over bruggen een schitterende wandeltocht maakten.
- Zelf de Big Tree bekeken (zie eerdere blog van Agata) en apen en vogels gespot.
- Met z'n 7-en gesurfd in Buffelsbaai
- De zonsopgang vanuit ons bed is nog steeds fantastisch en iedere dag weer anders...
- Met de man en kinderen van Suzanne (collega Agata) een struisvogelfarm + Cango Wildlife Ranch bezocht waar Agata eerder de foto's met de cheeta's vandaar stuurde,
- In Karatara naast de school ook een bejaardenhuis gezien, waarnaast de mensen zaten te dominoen met grote houten blokken.
- de zaterdagmarkt in Sedgefield wederom bezocht om goed brood en lekkere kaas te scoren.
- Lunch gehad in Mosselbaai, een grotere stad zo'n 50 km van George af. Hier is ooit Bartolomeas Diaz voor het eerst aan land gekomen. Ik heb het museum bezocht met daarin de replica van zijn schip uit 1455 + de Postboom (boom waarin zielieden toen in hun laars een boodschap deden, die ophingen aan die boom, zodat anderen berichten van hen konden lezen.)
- Met z'n 7-en een tweedaagse hike gedaan in het Outaniqua-gebergte. Dat is dus 2 dagen lopen met volle bepakking (dag 1 17 km + dag 2 13 km) en overnachten in primitieve hutten. Geweldige tocht over bergen, door dalen, bossen, oerwouden etc. etc. We waren wel kapot, maar wel iets om te blijven herinneren.
- Volleyballen met de Academie en daarna braaien + zwemmen in ijskoud meer.
- Gisteren via Oudtshoorn zelf de Swartbergpas gedaan en daarna terug via Meiringspoort, De Rust naar Oudtshoorn. Schitterende bergtocht over Tartroads en asfalt. Hierbij valt de Ardeche en Gerge du Tarn in het niet......
En toen zat ik hier in het Internetcafe dit alles naar jullie te mailen. Morgen (vrijdag) mag Agata iets eerder weg van de Academie, want ons laatste weekend gaat beginnen. Om 10.30 rijden we weg van de Academie en gaan voorbij Port Elisabeth naar Colchester, alwaar we in een luxe lodge gaan slapen. Zaterdag gaan we eerst nog canoeen en daarna naar onze lodge in de Kariega Game , een privaat wildpark waar we de big 5 hopelijk gaan aanschouwen. Kortom, we laten 'm in dit laatste weekend even flink uit de broek hangen, zullen we maar zeggen....................
Tot zover mijn laatste blog. Ik hoop dat jullie ervan genoten hebben en geef graag het stokje weer over aan Agata die bijna het eind in zicht heeft. (hoewel 7/8 weken nog).
Groeten van Andy en tot ziens in Holland !
Andy.
woensdag 21 juli 2010
Foto's gastblog 3.
Dolfijnen spotten vanuit Beach Hotel terras in Wilderness.
Route 62.
Het uitzicht vanuit onze slaapkamer (Topping waar we verblijven zolang Suzanne's familie op bezoek is). Iedere morgen een zonsopgang vanuit het bed bekijken en aan het einde van de dag natuurlijk een zonsondergang. We zullen er vaak aan denken...
Andy na zijn eerste surfles te Buffels Bay.
En een van de wereldtoppers tijdens BillabongPro in Jeffrey's Bay.
Route 62.
Het uitzicht vanuit onze slaapkamer (Topping waar we verblijven zolang Suzanne's familie op bezoek is). Iedere morgen een zonsopgang vanuit het bed bekijken en aan het einde van de dag natuurlijk een zonsondergang. We zullen er vaak aan denken...
Andy na zijn eerste surfles te Buffels Bay.
En een van de wereldtoppers tijdens BillabongPro in Jeffrey's Bay.
donderdag 15 juli 2010
Andy's gastblog 3
Het is inmiddels 15 juli 2010, de finale van het WK zit nog hoog in mijn brein, dus dat moet er eerst maar eens uit : 9 Spaanse duikelaars die de Engelse scheids (kijk de geschiedenis maar na, met Engelse referies hebben we altijd problemen, daar zijn documentaires vol over gemaakt, en jawel hoor, deze was uit het zelfde zachte roze hout gesneden) duidelijk kon bekoren. Ik laat de uitstekende Spaanse doelman Casillas en Puyol (vedediger en speler naar mijn hart) even buiten dit verhaal. Het was duidelijk dat Nederland niet mocht winnen, ook al had Robben die kansen er gewoon in moeten hangen, natuurlijk. De beker ging naar 9 Spaanse homo's die natuurlijk wel kunnen voetballen en gewoon zeer slim zijn. De scheids zal een leuk optrekje aan de Spaanse kust tegemoet kunnen zien voor zijn geboden diensten. Hij is zijn bruine armen nu vast aan het oppoetsen na al dat zware werk met de Spaanse officials........ Zo dat moest er even uit. Uiteindelijk hebben we natuurlijk zeer genoten van het voetbal en de hele (voetbal)sfeer hier in Zuid-Afrika. Dat kunnen ze ons niet meer afnemen.......................
Wat ze ons ook niet meer kunnen afnemen is het volgende :
FRANSCHHOEK (stadje gesticht door hugenoten : kortom, stukje Frankrijk in Zuid-Afrika.) Prachtige bergen, goede wijn, mooi cottage, met gids de bergen in geweest op een prachtige dagtocht , geweest naar de Drakenstein-gevangenis van waaruit Nelson Mandela op 11-2 1990 werd vrijgelaten, baboons op de weg, en etentje op z'n frans.................
ROUTE 62 (Prachtige route door de Kleine Karoo, eindeloze wegen door woestijnachtige, steppe-achtige omgeving). Onderweg wat gegeten en gedronken bij Ronnie's Sex Shop (Is niet wat het is, het woodje SEX is er ooit door een dronken familielid op de muur bijgeschreven. Sindsdien loopt dit cafe in the middle of nowhere als een trein......Kortom, veel Harley Davidson's en stoere praat, wel gaaf dus..... Daarna overnacht in Ladysmith (vernoemd naar overigens knappe vrouw van vroegere Engelse gouverneur) en aldaar naar NL-Brazilie gekeken. (Wat een pot, en Agata in de rust opgesloten in de wc, daar sleutel afbrak......Net voor 2e helft ontzet ..). Via Calitzdorp en Oudshoorn door naar de Cango Caves (Grotten), waar we een hike in de grotten hebben gemaakt, dus klimmen en klauteren door nauwe spleten en smalle kokers, erg tof, maar niet voor claustrofobische en te dikke mensen, dus wij hebben het eenvoudig doorstaan, dat dachten jullie al gelijk natuurlijk......Overnacht in the Red Stone Hills B&B, geleid door 2 oudere heel aardige mensen, die ons echt in de watten hebben gelegd + wandeling door prachtige rode bergen gemaakt. Overal struisvogels in de rondte, over eigenwijs gesproken...
En toen waren we op 5 juli weer gescheiden overdag : Agata naar school en ik alleen thuis (maar niet zielig hoor...) Wat doe je dan zoal in je eentje of met een andere partner van een der studenten :
- Wandelen aan zee (enorme stranden, geen kip te zien, prachtige golven, vogels te over etc)
- Eerste golfsurfles gehad (geweldig ! 2 uur kloten, maar uiteindelijk lukte het te staan en de sensatie te ervaren onder leiding van Don de surf-instructeur)
- Rit met POWER VAN (treintje) naar de Outeniqua-pass (25 km heen en na stoelen omkeren, 25 km terug) Prachtig, wat een natuurschoon .
- Wandeling met Stef (Belg) naar waterval in Wilderness National Park.
- Tennissen
En toen was het op 10 juli mijn verjaardag. In de ochtend de felicitaties van de dames + Agata uiteraard + cadeaus (luchtje, engeltje van bergkristal, Zuid-Afrikaanse vlag) + naar de markt in Sedgefield voor heerlijke biologische produkten zoals kaas en brood etc.+ s 'avonds uit in Knysna want het Oesterfestival was daar gaande.Kortom, geslaagde verjaardag, maar het grootste cadeau was wel ons nieuwe onderkomen (Topping) met een uitzicht zo fantastisch !!!!!!!!!!!!! De rest van de weken zullen we hier verblijven, daar de andere meiden ook hun partner en kinderen op bezoek krijgen.
- Baby-visite op zondag 11-7, daar de partner van een student hier bevallen is, dus zo'n piepklein kind in de armen is weer even geleden.................
- Bezoek aan Academie om Agata op te halen : Apen en vogels te over + schitterend uitzicht.
- Bezoek aan Buffelsbaai + Brenton on Sea + Brenton on Lake + de Knysna-Lagoon. Prachtige stadjes , uitgestorven in de winter nu, maar schitterend gelegen en bovenal de leegheid en schoonheid. Daarna bootocht gemaakt naar Oesterkwekerij (3 oesters gegeten) + naar de opening van de Lagoon met de zee (de Heads), de moeilijkst bevaarbare ingang van een haven ter wereld, waarvoor Lloyds of London dan ook geen verzekering af geeft. Er liggen dan ook diverse wrakken links en rechts..............
En toen was het weekend en togen we samen naar Jeffrey's Bay, alwaar de Billabong Pro wedstrijden golfsurfen gehouden worden. Onderweg genoten van het natuurschoon van Nature 's Valley en de giga brug over de Stormrivier. In Jeffrey's Bay echt vette golven en bij de SUPERTUBES werd het hele circus van Billabong duidelijk: De beste surfers van de wereld, schitterende golven, relaxte sfeer , mooi weer en veel publiek. Prima zicht op de golven, dus ik heb met de telelens prachtige foto's genomen van diverse surfers. Een volgende keer zal ik er weer eens een fotoblog van maken.................. Tot de volgende keer ! Agata en Andy
En toen was het weekend en togen we samen naar Jeffrey's Bay, alwaar de Billabong Pro wedstrijden golfsurfen gehouden worden. Onderweg genoten van het natuurschoon van Nature 's Valley en de giga brug over de Stormrivier. In Jeffrey's Bay echt vette golven en bij de SUPERTUBES werd het hele circus van Billabong duidelijk: De beste surfers van de wereld, schitterende golven, relaxte sfeer , mooi weer en veel publiek. Prima zicht op de golven, dus ik heb met de telelens prachtige foto's genomen van diverse surfers. Een volgende keer zal ik er weer eens een fotoblog van maken.................. Tot de volgende keer ! Agata en Andy
dinsdag 6 juli 2010
Andy's gastblog 2
Gezeten in onze ouwe, piepende, kreunende en versleten , maar o zo ruime Toyota Corolla scheurden wij 10 dagen geleden over de N2 naar Kaapstad, een tocht van zo'n 5 uur vanuit Wilderness. De weg voert je eerst langs de kust en daarna wat landinwaarts, waarna de voorsteden (townships) van Kaapstad in beeld komen. In die paar uur krijg je al aardig in de gaen hoe het er hier aan toe gaat : Blank is rijk en die zie je niet werken, zwart is vooral arm en doet hier alles, zoals in koloniale tijden (is dat nu de VOC-mentaliteit ?) gewoon was. Om een indruk te geven van wat ik bedoel : Tijdens boodschappen doen staat op de parkeerplaats de eerste gekleurde medemens om je veilig in een parkeerhaven te loodsen. Daarna ga je boodschappen doen, alle kassa's bezet door gekleurde mensen, inpakken de je niet zelf dat doet de gekleurde inpakbrigade, waarna je met karretje en al naar buiten rijdt (of zelf of er biedt zich iemand aan), waar de parkeerboy je meehelpt om weer weg te komen. Kortom, je wordt in de watten gelegd, maar vreemd is het wel..... en natuurlijk kost het een aantal Rand, maar dat is logisch toch ?
Maar goed, onze eerste kennismaking met Kaapstad is dus in de avond. We hebben een adres in Houtbaai (Houtbay), zeg maar het Wassenaar van Kaapstad. In een prachtig gelegen appartement zullen we 5 dagen verblijven en van alles in en rond Kaastad bekijken. Wat opvalt is de temperatuur (heerlijk weer van 20 graden of meer, zonnetje, blauwe lucht, kortom zo'n winter daar teken ik voor..) De eerste dag van ons verblijf staat in het teken van een leuke bijkomstigheid : Het bijwonen van Nederland-Kameroen in het Green Point Stadium te Kaapstad. Op die donderdag hijsen we ons al vroeg in het Oranje (en door de goede resultaten doen we dat nog steeds en hopelijk tot aan de finale zondag!), waarna we met een groep Hollanders en Zuid-Afrikanen (studiegenoten Agata) Kaapstad ingaan en wel naar The Waterfront, het havengebied van Kaapstad, waar ook het stadion in de buurt ligt. De sfeer is geweldig in de stad (alles Oranje!) , we eten wat en daarna naar het stadion, een werkelijk prachtige voetbaltempel (zie ook de bijgezonden foto's, die spreken voor zich), sprookjesachtig verlicht en de sfeer is geweldig en bijzonder om mee te maken. We winnen met 2-1 dus ook dat is fantastisch en goed te zien vanaf de 3e ring vlak naast de perstribune. Toch wel erg bijzonder dat we erbij mogen zijn op dit bijzondere WK 2010!!!!!!
De dagen hierna zijn we zelf op stap geweest en troffen we de anderen s'avonds in het appartement of in een restaurant. De dag na de wedstrijd hebben we Kaapstad met z'n tweeën bekeken (centrum, marktje, Compagnies Garden (prachtig park met zicht op de Tafelberg), BoKaap (Islamitisch deel van Kaapstad met gekleurde huisjes en bijzondere sfeer) en heerlijk eten in de stad met overal voetbal en nog eens voetbal........
Vorige week zaterdag zijn we het schiereiland onder Kaapstad gaan bekijken in een soort rondrit : Een pinguïnkolonie (African Jackass Pinguins te Boulder's Beach) en daarna naar het onderste puntje van het schiereiland voor Kaap De Goede Hoop en Cape Point (het zuidelijkste puntje). Zeer indrukwekkend allemaal, zeker gezien de historie daar omheen. Op de terugweg via de westkust van het schiereiland weer terug via Scarberough (leuke Engelse Pub overigens) en langs een tolweg langs de kust (spectaculair uitzicht) weer terug naar Houtbay, alwaar wij in de avond de disco te Kaapstad (Tiger Tiger) bezochten met mede-studenten van de academie. Heel bijzonder daar bij binnenkomst was dat er eerst door iedereen voetbal werd gekeken in de disco (USA-Ghana). Ghana won en een knalfeest startte, want Ghana is het enige Afrikaanse land nog (toen) in de race om de Wereldtitel. Iedereen liep met flessen champagne aan de mond , behalve wij bierdrinkers en ook hier alles blank wat de klok sloeg.
Zondag toch vroeg op want om 11.00 uur vertrok de boot vanaf de Waterfront (Havenhooft) naar Robbeneiland. Onder werkelijk schitterende omstandigheden maakten we de boottocht en een tocht over het eiland waar Nelson Mandela 28 jaar heeft vast gezeten, samen met vele anderen. Dit museum heeft wel iets weg van veredeld veevervoer (tocht met bus over eiland van een uur) en daarna bezoek aan gevangenis en rondleiding door ex-kampbewoner (!). Zeer indrukwekkend dat dan weer wel. Om 15.00 uur stonden we weer aan wal in Kaapstad vanwege de uitstekende weersomstandigheden gereden naar de Tafelberg, waar we zonder file nar boven konden per kabelbaan, waarna zich een werkelijk fenomenaal uitzicht over Kaapstad ontrolt. We bleven hier tot zonsondergang (17.30 uur) en moesten met de laatste rit terug naar beneden. Samen met Suzan en Danie hebben we op de terugweg lekker gegeten en daarna terug naar Houtbay voor ons laatste nachtje aldaar.
Over het vervolg meer in mijn volgende blog, want nu wacht Nederland - Urugay.........
Toedeledokie !!!! Andy
Maar goed, onze eerste kennismaking met Kaapstad is dus in de avond. We hebben een adres in Houtbaai (Houtbay), zeg maar het Wassenaar van Kaapstad. In een prachtig gelegen appartement zullen we 5 dagen verblijven en van alles in en rond Kaastad bekijken. Wat opvalt is de temperatuur (heerlijk weer van 20 graden of meer, zonnetje, blauwe lucht, kortom zo'n winter daar teken ik voor..) De eerste dag van ons verblijf staat in het teken van een leuke bijkomstigheid : Het bijwonen van Nederland-Kameroen in het Green Point Stadium te Kaapstad. Op die donderdag hijsen we ons al vroeg in het Oranje (en door de goede resultaten doen we dat nog steeds en hopelijk tot aan de finale zondag!), waarna we met een groep Hollanders en Zuid-Afrikanen (studiegenoten Agata) Kaapstad ingaan en wel naar The Waterfront, het havengebied van Kaapstad, waar ook het stadion in de buurt ligt. De sfeer is geweldig in de stad (alles Oranje!) , we eten wat en daarna naar het stadion, een werkelijk prachtige voetbaltempel (zie ook de bijgezonden foto's, die spreken voor zich), sprookjesachtig verlicht en de sfeer is geweldig en bijzonder om mee te maken. We winnen met 2-1 dus ook dat is fantastisch en goed te zien vanaf de 3e ring vlak naast de perstribune. Toch wel erg bijzonder dat we erbij mogen zijn op dit bijzondere WK 2010!!!!!!
De dagen hierna zijn we zelf op stap geweest en troffen we de anderen s'avonds in het appartement of in een restaurant. De dag na de wedstrijd hebben we Kaapstad met z'n tweeën bekeken (centrum, marktje, Compagnies Garden (prachtig park met zicht op de Tafelberg), BoKaap (Islamitisch deel van Kaapstad met gekleurde huisjes en bijzondere sfeer) en heerlijk eten in de stad met overal voetbal en nog eens voetbal........
Vorige week zaterdag zijn we het schiereiland onder Kaapstad gaan bekijken in een soort rondrit : Een pinguïnkolonie (African Jackass Pinguins te Boulder's Beach) en daarna naar het onderste puntje van het schiereiland voor Kaap De Goede Hoop en Cape Point (het zuidelijkste puntje). Zeer indrukwekkend allemaal, zeker gezien de historie daar omheen. Op de terugweg via de westkust van het schiereiland weer terug via Scarberough (leuke Engelse Pub overigens) en langs een tolweg langs de kust (spectaculair uitzicht) weer terug naar Houtbay, alwaar wij in de avond de disco te Kaapstad (Tiger Tiger) bezochten met mede-studenten van de academie. Heel bijzonder daar bij binnenkomst was dat er eerst door iedereen voetbal werd gekeken in de disco (USA-Ghana). Ghana won en een knalfeest startte, want Ghana is het enige Afrikaanse land nog (toen) in de race om de Wereldtitel. Iedereen liep met flessen champagne aan de mond , behalve wij bierdrinkers en ook hier alles blank wat de klok sloeg.
Zondag toch vroeg op want om 11.00 uur vertrok de boot vanaf de Waterfront (Havenhooft) naar Robbeneiland. Onder werkelijk schitterende omstandigheden maakten we de boottocht en een tocht over het eiland waar Nelson Mandela 28 jaar heeft vast gezeten, samen met vele anderen. Dit museum heeft wel iets weg van veredeld veevervoer (tocht met bus over eiland van een uur) en daarna bezoek aan gevangenis en rondleiding door ex-kampbewoner (!). Zeer indrukwekkend dat dan weer wel. Om 15.00 uur stonden we weer aan wal in Kaapstad vanwege de uitstekende weersomstandigheden gereden naar de Tafelberg, waar we zonder file nar boven konden per kabelbaan, waarna zich een werkelijk fenomenaal uitzicht over Kaapstad ontrolt. We bleven hier tot zonsondergang (17.30 uur) en moesten met de laatste rit terug naar beneden. Samen met Suzan en Danie hebben we op de terugweg lekker gegeten en daarna terug naar Houtbay voor ons laatste nachtje aldaar.
Over het vervolg meer in mijn volgende blog, want nu wacht Nederland - Urugay.........
Toedeledokie !!!! Andy
woensdag 23 juni 2010
Andy's gastblog
Agata is vandaag met haar laatste afsluitende repetitie bezig, voordat de break van 10 dagen begint. In verband met die drukke werkzaamheden , neem ik even deze blog over om mijn ervaringen met jullie te delen. Veel leesplezier !
Zaterdag 19-6 2010 j.l. was het zover: Ik had het grote voorrecht om richting Zuid-Afrika te gaan en "mijn meissie" eindelijk weer eens in de armen te sluiten. Maar voordat het zover was in George, moest ik eerst nog weg zien te komen uit Brussel. Want wat bleek, mijn reisagent had de ticket van Brussel naar London op naam van een maatschappij geboekt (British Midlands), die sinds december 2009 niet meer op Brussel vliegt en zelfs niet eens meer bstaat. Gelukkig was ik op tijd door mijn ouders afgeleverd en had ik tijd om het World Ticket Center in 020 te bellen. Eerst waren ze verbaasd, maar na wat aandringen was het binnen een uur rond......de e-tickets werden mij overlegd door een BA-agent. De trip kon beginnen.........niet nadat ik toch nog op mijn gemak een stuk van Nederland-Japan heb gezien, inclusief de goal van Sneijder.
Na een uur vliegen was ik in Londen Heathrow en met een shuttle werd ik naar de gate van South African Airlines gebracht. Daar gooide ik aan de balie mijn charmes in de strijd voor meer beenruimte en dat werd keurig geregeld : Ik kon bij de nooddeur zitten de 10 uur van London naar Johannesburg. Dat was mooi, maar 10 uur zitten, liggen, staan etc. blijft een verzoeking.
In Johannesburg moest ik mijn rugzak toch ophalen van de band en daarna door voor een binnenlandse vlucht naar George. Uiteindelijk lukte het mij in te checken naar George, niet nadat ze mij 120 Rand in rekening hadden gebracht voor 4 kilo teveel bagage. (12 Euro dus dat valt alles mee...)
De vlucht naar George (dik 2 uur) was mooi, wat een onherbergzaam landschap buiten de steden....Om 11.30 uur zondagmorgen 20-6 2010 stapte ik van de trap het zonnetje in (20 graden, blauwe lucht) en kon ik richting ontvangsthal voor mijn rugzak. Agata stond al te zwaaien en met brok in de keel moesten we wachten tot de rugzak gepakt kon worden van de band en ik door kon naar de ruimte achter de ramen van de ontvangsthal. Daar vielen we elkaar in de armen, eindelijk weer herenigd........... Op de laatste CD Brussel van De Dijk staat een prachtig nummer met ongeveer de volgende inhoud : "Een man weet niet wat-ie mist als ze er niet is, een man weet pas wat-ie mist als ze er weer is........." Zo ongeveer moet de tekst zijn .....
Hand in hand liepen we naar de wagen, een gehuurde Japanner met gelukkig veel laadruimte. Snel reden we weg van het vliegveld en Agata is al zeer bedreven in het links rijden, zowaar een gekke gewaarwording met het stuur rechts, links schakelen en invoegen en uitvoegen andersom, binnenstebuiten etc.............Dan maar gekeken naar het landschap dat wonderbaarlijk mooi is n het zonnetje en de blauwe lucht. We reden eerst door George en aan de rand kochten we bij een grote Mall gebak en wat versnaperingen voor later. En toen door naar Wilderness naar het Wild-O-Rama, waar de BSR-meiden hun intrek sinds bijna 8 weken hebben genomen. We parkeerden de auto en liepen naar binnen het huis in. Eigenlijk wel gek dat je een huis binnen loopt waar reeds 8 weken historie ligt waar je geen deel van hebt uit mogen maken. Toch een beetje het gevoel een inbreker te zijn in de idylle van anderen. Maar veel tijd voor dergelijke filosofische benaderingen had ik niet, want Suzanne en Danie kwamen mij enthousiast begroeten en dat voelde goed.
We dronken buiten koffie , met een stukje gebak en vanuit het huis is er fenomenaal uitzicht over een vallei, dus dat kreeg ik gratis bij de koffie.......... Na de koffie en na de wetenswaardigheden van de reis verteld te hebben ging ik eerst maar eens douchen, want 24 in vliegtuigen is smerig. Als een ander mens in schone kledij, besloten Agata en ik een wandeling te maken naar zee. De zee is vlakbij en via een lange trap daal je af van de hoge klif naar het strand. Prachtige golven, leeg strand, weinig mensen, prachtige bergen, Kortom , ik begin een beetje te begrijpen waarom de dames dit alles zo bijzonder vinden. Dat kun je met een fotoblog niet overbrengen, dat moet je zien, ruiken , horen en dus ervaren. Na een lange tocht over het strand naar Wilderness, liepen we landinwaarts terug via allerlei vlonders bij een binnenmeer/rivier tot bijna aan ons huis. Inmiddels was de duisternis reeds ingevallen (17.30 uur al...) en liepen we terug naar een restaurant vlakbij de Caltex benzinepomp. Normaal gesproken overdag heb je prachtig uitzicht, helaas is daar s'avonds weinig van te zien. Het eten was lekker overigens, en dus moe en vol terug naar de Wild-O-Rama.
Op maandag 21-6 gingen de dames om 8.30 uur per auto naar de BSR Academie. Ik bleef allen achter, maar had genoeg te doen tot 13.00 uur : Met de huurauto naar de verhuurder in George (lekker zelf links rijden en dat leer je door veel te doen.........) en zelf wat boodschappen doen in de Mall. Om 13.15 uur kwam Agata alleen terug. Ik had een lekkere salade klaarstaan en die hebben we op ons bordes met uitzicht lekker opgepeuzeld, waarna we de door mij gewassen en opgehangen was gingen afhalen van de lijn. Kortom, een middagje rustig aan, met zo nu en dan een beetje studeren en ik heb een flinke tuk gedaan, daar de reis toch zijn spoor heeft achtergelaten. Om 16.30 vertrokken we naar een medestudent in Wilderness. Wij gingen haar ophalen om te gaan dansen (5 Rithmes : zie eerdere mail Agata) omdat het vandaag hier de KORTSTE dag is. Vanuit Wilderness reden we naar Sedgefield waar Gail (oprichtster BSR) bij ons instapte omdat ze ook mee ging naar het dansen in Knysna, een prachtig gelegen stad aan binnenmeren ongeveer 50 km van Wilderness vandaan. (Daar moeten we nog een keer overdag heen, dus....) Onderweg kennis met haar gemaakt en daarna gedanst met nog 28 anderen. Het maakte niet uit wat je deed, als het maar uit jezelf kwam en dat kwam het..................bezweet maar voldaan zetten we ons aan het eten na afloop, dat door iedereen was meegenomen. (Wij hadden pizza's gehaald). Laat waren we terug maandagavond en dan te weten dat dinsdag de afsluitende toets over de Principles van de BSR op het programma stond. De dames gingen nog even wat doornemen en ik kon wat lezen. Toen Suzanne eindelijk richting bed vertrokken was, kon ik eindelijk de slingers ophangen, want dinsdag (gisteren dus) was zij jarig.
Gisterochtend maakte ik een feestelijk ontbijt voordat de dames afreisden naar de Academie. Er werd gezoend, gehugd en op de vroege morgen werd Suzanne werkelijk overstelpt met Skype-verzoeken van de hele familie. Toen de dames na de feestelijke maaltijd waren vertrokken, ben ik voor het eerst een beetje toeristisch gaan rijden richting George. En onderweg had ik dus mijn eerste DOLFIJN-ervaring. Vanaf de toepasselijke Dolphin's Rock , een uitzicht vanaf de rotsen naar en op zee, zag je groepen dolfijnen voorbij zwemmen. Weliswaar ver weg, maar toch, de eerste dolfijnen die ik zie buiten het Dolfinarium te Harderwijk. In de Mall kocht ik nog een kleinigheidje voor Suzanne en daarna moest ik haasten om op tijd thuis te zijn. Want om 13.15 uur zouden we met elkaar uit eten gaan in George bij een te kekke Italiaan. Zo gezegd zo gedaan en fantastisch gegeten aldaar, met op de achtergrond het gejuich der Zuid-Afrikanen die Frankrijk van de mat speelden, maar helaas niet genoeg punten hadden om verder te gaan. O ja, vandaag de kaarten in handen gekregen voor KAMEROEN - NEDERLAND (donderdag) in Kaapstad + vandaag per Internet het bezoek aan ROBBENEILAND vastgelegd (zondag a.s. 11.00 uur).
Na het etentje gisterennog even naar de Mall geweest en daarna naar huis , alwaar ik op de Braai een vreugdevuur heb ontstoken voor Suzanne. De rest van de avond hebben we daar lekker met een glaasje wijn naast gezeten.
En toen was het vandaag, woensdag 23 juni. De dag van de laatste toets voor de dames (anatomie) en de start van de BREAK van 10 dagen. De tassen / koffers zijn gepakt en staan reeds in de auto. Rond 12.30 uur ga ik naar de Academie, waar een lunch wordt aangeboden. Na de lunch rijden Agata en ik naar KAAPSTAD/CAPE TOWN om alvast kwartier te maken in een appartement voor 5 dagen, zodat we Kaapstad op ons gemak kunnen bekijken + morgen naar de wedstrijd in het immense Cape Town Stadium.
Dit betekent voor deze blog zo'n 10 dagen radiostilte. We zullen van ons berichten sturen zo rond de 5e juli a.s. Voor nu Toedeledokie van mij ook namens Agata. BAFANA BAFANA ! Andy.
Zaterdag 19-6 2010 j.l. was het zover: Ik had het grote voorrecht om richting Zuid-Afrika te gaan en "mijn meissie" eindelijk weer eens in de armen te sluiten. Maar voordat het zover was in George, moest ik eerst nog weg zien te komen uit Brussel. Want wat bleek, mijn reisagent had de ticket van Brussel naar London op naam van een maatschappij geboekt (British Midlands), die sinds december 2009 niet meer op Brussel vliegt en zelfs niet eens meer bstaat. Gelukkig was ik op tijd door mijn ouders afgeleverd en had ik tijd om het World Ticket Center in 020 te bellen. Eerst waren ze verbaasd, maar na wat aandringen was het binnen een uur rond......de e-tickets werden mij overlegd door een BA-agent. De trip kon beginnen.........niet nadat ik toch nog op mijn gemak een stuk van Nederland-Japan heb gezien, inclusief de goal van Sneijder.
Na een uur vliegen was ik in Londen Heathrow en met een shuttle werd ik naar de gate van South African Airlines gebracht. Daar gooide ik aan de balie mijn charmes in de strijd voor meer beenruimte en dat werd keurig geregeld : Ik kon bij de nooddeur zitten de 10 uur van London naar Johannesburg. Dat was mooi, maar 10 uur zitten, liggen, staan etc. blijft een verzoeking.
In Johannesburg moest ik mijn rugzak toch ophalen van de band en daarna door voor een binnenlandse vlucht naar George. Uiteindelijk lukte het mij in te checken naar George, niet nadat ze mij 120 Rand in rekening hadden gebracht voor 4 kilo teveel bagage. (12 Euro dus dat valt alles mee...)
De vlucht naar George (dik 2 uur) was mooi, wat een onherbergzaam landschap buiten de steden....Om 11.30 uur zondagmorgen 20-6 2010 stapte ik van de trap het zonnetje in (20 graden, blauwe lucht) en kon ik richting ontvangsthal voor mijn rugzak. Agata stond al te zwaaien en met brok in de keel moesten we wachten tot de rugzak gepakt kon worden van de band en ik door kon naar de ruimte achter de ramen van de ontvangsthal. Daar vielen we elkaar in de armen, eindelijk weer herenigd........... Op de laatste CD Brussel van De Dijk staat een prachtig nummer met ongeveer de volgende inhoud : "Een man weet niet wat-ie mist als ze er niet is, een man weet pas wat-ie mist als ze er weer is........." Zo ongeveer moet de tekst zijn .....
Hand in hand liepen we naar de wagen, een gehuurde Japanner met gelukkig veel laadruimte. Snel reden we weg van het vliegveld en Agata is al zeer bedreven in het links rijden, zowaar een gekke gewaarwording met het stuur rechts, links schakelen en invoegen en uitvoegen andersom, binnenstebuiten etc.............Dan maar gekeken naar het landschap dat wonderbaarlijk mooi is n het zonnetje en de blauwe lucht. We reden eerst door George en aan de rand kochten we bij een grote Mall gebak en wat versnaperingen voor later. En toen door naar Wilderness naar het Wild-O-Rama, waar de BSR-meiden hun intrek sinds bijna 8 weken hebben genomen. We parkeerden de auto en liepen naar binnen het huis in. Eigenlijk wel gek dat je een huis binnen loopt waar reeds 8 weken historie ligt waar je geen deel van hebt uit mogen maken. Toch een beetje het gevoel een inbreker te zijn in de idylle van anderen. Maar veel tijd voor dergelijke filosofische benaderingen had ik niet, want Suzanne en Danie kwamen mij enthousiast begroeten en dat voelde goed.
We dronken buiten koffie , met een stukje gebak en vanuit het huis is er fenomenaal uitzicht over een vallei, dus dat kreeg ik gratis bij de koffie.......... Na de koffie en na de wetenswaardigheden van de reis verteld te hebben ging ik eerst maar eens douchen, want 24 in vliegtuigen is smerig. Als een ander mens in schone kledij, besloten Agata en ik een wandeling te maken naar zee. De zee is vlakbij en via een lange trap daal je af van de hoge klif naar het strand. Prachtige golven, leeg strand, weinig mensen, prachtige bergen, Kortom , ik begin een beetje te begrijpen waarom de dames dit alles zo bijzonder vinden. Dat kun je met een fotoblog niet overbrengen, dat moet je zien, ruiken , horen en dus ervaren. Na een lange tocht over het strand naar Wilderness, liepen we landinwaarts terug via allerlei vlonders bij een binnenmeer/rivier tot bijna aan ons huis. Inmiddels was de duisternis reeds ingevallen (17.30 uur al...) en liepen we terug naar een restaurant vlakbij de Caltex benzinepomp. Normaal gesproken overdag heb je prachtig uitzicht, helaas is daar s'avonds weinig van te zien. Het eten was lekker overigens, en dus moe en vol terug naar de Wild-O-Rama.
Op maandag 21-6 gingen de dames om 8.30 uur per auto naar de BSR Academie. Ik bleef allen achter, maar had genoeg te doen tot 13.00 uur : Met de huurauto naar de verhuurder in George (lekker zelf links rijden en dat leer je door veel te doen.........) en zelf wat boodschappen doen in de Mall. Om 13.15 uur kwam Agata alleen terug. Ik had een lekkere salade klaarstaan en die hebben we op ons bordes met uitzicht lekker opgepeuzeld, waarna we de door mij gewassen en opgehangen was gingen afhalen van de lijn. Kortom, een middagje rustig aan, met zo nu en dan een beetje studeren en ik heb een flinke tuk gedaan, daar de reis toch zijn spoor heeft achtergelaten. Om 16.30 vertrokken we naar een medestudent in Wilderness. Wij gingen haar ophalen om te gaan dansen (5 Rithmes : zie eerdere mail Agata) omdat het vandaag hier de KORTSTE dag is. Vanuit Wilderness reden we naar Sedgefield waar Gail (oprichtster BSR) bij ons instapte omdat ze ook mee ging naar het dansen in Knysna, een prachtig gelegen stad aan binnenmeren ongeveer 50 km van Wilderness vandaan. (Daar moeten we nog een keer overdag heen, dus....) Onderweg kennis met haar gemaakt en daarna gedanst met nog 28 anderen. Het maakte niet uit wat je deed, als het maar uit jezelf kwam en dat kwam het..................bezweet maar voldaan zetten we ons aan het eten na afloop, dat door iedereen was meegenomen. (Wij hadden pizza's gehaald). Laat waren we terug maandagavond en dan te weten dat dinsdag de afsluitende toets over de Principles van de BSR op het programma stond. De dames gingen nog even wat doornemen en ik kon wat lezen. Toen Suzanne eindelijk richting bed vertrokken was, kon ik eindelijk de slingers ophangen, want dinsdag (gisteren dus) was zij jarig.
Gisterochtend maakte ik een feestelijk ontbijt voordat de dames afreisden naar de Academie. Er werd gezoend, gehugd en op de vroege morgen werd Suzanne werkelijk overstelpt met Skype-verzoeken van de hele familie. Toen de dames na de feestelijke maaltijd waren vertrokken, ben ik voor het eerst een beetje toeristisch gaan rijden richting George. En onderweg had ik dus mijn eerste DOLFIJN-ervaring. Vanaf de toepasselijke Dolphin's Rock , een uitzicht vanaf de rotsen naar en op zee, zag je groepen dolfijnen voorbij zwemmen. Weliswaar ver weg, maar toch, de eerste dolfijnen die ik zie buiten het Dolfinarium te Harderwijk. In de Mall kocht ik nog een kleinigheidje voor Suzanne en daarna moest ik haasten om op tijd thuis te zijn. Want om 13.15 uur zouden we met elkaar uit eten gaan in George bij een te kekke Italiaan. Zo gezegd zo gedaan en fantastisch gegeten aldaar, met op de achtergrond het gejuich der Zuid-Afrikanen die Frankrijk van de mat speelden, maar helaas niet genoeg punten hadden om verder te gaan. O ja, vandaag de kaarten in handen gekregen voor KAMEROEN - NEDERLAND (donderdag) in Kaapstad + vandaag per Internet het bezoek aan ROBBENEILAND vastgelegd (zondag a.s. 11.00 uur).
Na het etentje gisterennog even naar de Mall geweest en daarna naar huis , alwaar ik op de Braai een vreugdevuur heb ontstoken voor Suzanne. De rest van de avond hebben we daar lekker met een glaasje wijn naast gezeten.
En toen was het vandaag, woensdag 23 juni. De dag van de laatste toets voor de dames (anatomie) en de start van de BREAK van 10 dagen. De tassen / koffers zijn gepakt en staan reeds in de auto. Rond 12.30 uur ga ik naar de Academie, waar een lunch wordt aangeboden. Na de lunch rijden Agata en ik naar KAAPSTAD/CAPE TOWN om alvast kwartier te maken in een appartement voor 5 dagen, zodat we Kaapstad op ons gemak kunnen bekijken + morgen naar de wedstrijd in het immense Cape Town Stadium.
Dit betekent voor deze blog zo'n 10 dagen radiostilte. We zullen van ons berichten sturen zo rond de 5e juli a.s. Voor nu Toedeledokie van mij ook namens Agata. BAFANA BAFANA ! Andy.
zondag 13 juni 2010
Beeldverhaal 2
Afgelopen vrijdag ivm de opening van de WK hebben we na schooltijd een potje beachvoetbal gespeeld. Het was zeer intensief, maar erg leuk om te doen. Op het laatst is ons spel onderbroken door een grote groep dolfijnen die lekker aan het surfen waren op de prachtige golfen. Helaas zijn ze niet zichtbaar op de foto's. Een paar van ons hebben hun voorbeeld gevolgd en ook een verfrissende duik genomen in het koele water.
Een krampbehandeling.
Een kleine pauze tussendoor kan geen kwaad.
Soms was het een beetje druk in de buurt van de bal...
Het oranje team had het meeste balbezit.
Een krampbehandeling.
Een kleine pauze tussendoor kan geen kwaad.
Soms was het een beetje druk in de buurt van de bal...
Het oranje team had het meeste balbezit.
Beeldverhaal
Beste lezers,
Hartelijk dank voor alle bemoedigende reacties. Het doet mij goed, dat jullie mijn schrijven waarderen.
Deze keer wil ik een fotoimpressie geven van de afgelopen week en ook nog een paar foto's publiceren die jullie nog tegoed hadden.
Cango Wildlife Ranch in de buurt van Oudshoorn.
Wat een mooi mondje...
En nog een grotere mond. Er is altijd een baas boven baas...
Deze 3 kleine (6 weken oud) cheetahs waren echt om op te vreten.
Bij het klimmen op een boomstam in Buffelsbay is mijn rok finaal gescheurd...
De resultaten van de artclass tentoongesteld op de stoeltjes.
En het creatieve proces zelf. Wat een concentratie ;)
Hartelijk dank voor alle bemoedigende reacties. Het doet mij goed, dat jullie mijn schrijven waarderen.
Deze keer wil ik een fotoimpressie geven van de afgelopen week en ook nog een paar foto's publiceren die jullie nog tegoed hadden.
Cango Wildlife Ranch in de buurt van Oudshoorn.
Wat een mooi mondje...
En nog een grotere mond. Er is altijd een baas boven baas...
Deze 3 kleine (6 weken oud) cheetahs waren echt om op te vreten.
Bij het klimmen op een boomstam in Buffelsbay is mijn rok finaal gescheurd...
De resultaten van de artclass tentoongesteld op de stoeltjes.
En het creatieve proces zelf. Wat een concentratie ;)
Abonneren op:
Posts (Atom)
