Het grote aftellen...

Lieve lezers,

Hebben jullie dat ook? Soms vliegen de weken voorbij en ander keertje lijkt het of de tijd stil staat en er geen einde aan een dag lijkt te komen. Nu hebben we nog maar 9 dagen te gaan dus dat scheelt. Toch blijft de tijd een merkwaardig fenomeen...

Afgelopen woensdag is mijn laatste cliënt voor de 3e keer geweest. Mijn stage is afgelopen. Ik heb ontzettend veel van geleerd. Ook van de cliënten van andere studenten. Bv een kapster die ik van de kapperszaak kende en die eerst nogal een doffe en gedeprimeerde indruk maakte. Na een praatje over BSR werd ze nieuwsgierig. Vooral toen ik zei, dat het ook heel erg goed en snel bij jonge kinderen werkte. De stress bij hen is "vers"en nog niet echt vastgezet in de spierlagen.
Zij heeft 3 afspraken voor haarzelf en haar baby'tje gemaakt bij een medestudente. De eerste sessie was heel spannend voor allen: eerste ervaring met BSR, baby had van af de moeizame geboorte problemen met liggen en dus ook met slapen. Ze moest op de buik van de moeder liggen tijdens de release. Het was huilen geblazen, eigenlijk kan je gerust zeggen dat ze aan het krijsen was en van stilliggen geen sprake was. De practitioner deed wat ze kon maar had niet echt een bevredigend gevoel na afloop, want ze kon niet alles doen vanwege de beweeglijkheid en het krijsen van de baby. Bij de 2e sessie mocht ik aanwezig zijn tijdens de release. Het ging al een stuk rustiger aan toe, zodat deze keer wel alles gedaan kon worden. Op de dag van hun 3e afspraak was ik naar de kapper geweest in de lunchpauze. Wat een verandering: de kapster straalde, was mooi opgemaakt en vertelde dat ze zich zo goed voelde dat ze weer naar de sportschool wilde gaan en met een ontgiftigingsdieet bezig was. Ik zei: ho, ho niet gelijk alles willen forceren. Geef aub je lichaam een beetje tijd om aan de nieuwe situatie te wennen en bouw je activiteiten rustig uit. Het belangrijkste en het moeilijkste is, om te leren luisteren naar jouw lichaam, dat communiceert met je via pijn en allerlei andere sensaties. Pas als de pijn onhoudbaar is en de pijnstillers niet meer werken, dan wil je wel luisteren... Met de baby gaat het ook veel beter nu. Ze slaapt beter en sinds kort niet meer in de slaapkamer van de ouders maar in de babykamer, zodat de ouders meer nachtrust genieten.
Het was zo mooi om dat soort veranderingen bij de cliënten te zien. En dat al na 3 sessies. Het was precies zoals Ewald ons vertelde. Je krijgt ontzag voor de mogelijkheden van jouw lichaam. Sommige cliënten gingen de practitioners in eens met andere ogen bekijken: je hebt mij beter gemaakt, maar dat is niet correct. We geven het lichaam alleen een zacht duwtje in de juiste richting en het lichaam doet waar het goed in is: zichzelf genezen.
Ik vind het een voorrecht dat we straks dit beroep mogen gaan uitoefenen.

Van af nu gaat alles voor de latste keer gebeuren: laatste schoolweek, laatste verjaardag vieren op school, laatste presentaties en case studies, laatste keer een mooie wandeling op strand maken en laatste keer van het mooie uitzicht genieten.
Vanmiddag hebben we van onze Japanse medestudente een klein cadeautje gekregen. Een steentje met een opschrift in het Japans: love.
Het wordt een emotionele week. Hier blijft 5 maanden van ons gezamenlijk leven achter...


Veel liefs en tot de volgende keer maar weer,


Agata